"ศิษย์ของข้าอยู่ไหน?"
ท่ามกลางความเงียบงันยิ่งกว่ามฤตยู ตี้หลงเซวียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
เมื่อคำถามดังขึ้น สวีหลงซานถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองจับเด็กสาวกลับมาด้วย!
สมองเขาเหมือนจะระเบิด รีบหันหลังวิ่งพรวดออกไปทันที!
อีกฟากหนึ่ง เหอเฟยเฟยกำลังถูกนายอำเภอสองนายคุกคามด้วยท่าทางดุร้าย
"ถ้าไม่สารภาพ พวกเราจะ... ฮิฮิ แกคงรู้วี่แววลูกผู้ชายดีนะ ดูหน้าตาก็ใช้ได้!"
"สาวน้อย เดี๋ยวให้ความร่วมมือหน่อย ข้าจะอ่อนโยนให้เอง!"
"ผิวนวลเนื้อละเอียดแบบนี้ ไม่นึกว่าฝั่งแผ่นดินใหญ่จะมีสาวดีๆ ปานนี้"
ทั้งสองรุมล้อมเหอเฟยเฟยที่ถูกใส่กุญแจมืออยู่บนเก้าอี้เหล็ก พลางเอื้อนเอ่ยถ้อยลามกไม่หยุดปาก!
เหอเฟยเฟยโกรธจัดจนหน้าแดง "ข้าบอกพวกแกเลยนะ อาจารย์ข้าน่ะสุดโหด ถ้ายังกล้าทำแบบนี้กับข้าอีก ไม่จบดีแน่!"
"สาวน้อย ไม้ขู่แบบนี้เราเห็นจนเบื่อแล้ว มีใหม่กว่านี้ไหม?"
ชายทางซ้ายเอ่ยอย่างเย้ยหยัน
ใครจะรู้ว่าพูดจบ เสียงดังตูมก็สนั่นขึ้น ประตูห้องสอบสวนถูกคนถีบพังกระจุย!
ทั้งสองรีบหันไปมอง ก็พบว่าคนที่เข้ามาคือสารวัตรสวีหลงซานนั่นเอง
เป็นสวีหลงซานที่สั่งให้ทั้งสองสอบสวนเหอเฟยเฟย
"ท่านสารวัตร เด็กนี่ปากแข็งมาก เรากำลังคิดวิธีให้มันปริปากอยู่!"
ทั้งสองรีบตรงเข้าบอก
แต่พูดจบก็ถูกสวีหลงซานถีบล้มละมุนคนละที!
"หุบปากให้หมด ไอ้เวรอย่างข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น ข้าไม่ได้สั่งอะไรทั้งสิ้น แล้วพวกแกก็อย่ามาพล่ามมั่ว!"
ตะโกนเสร็จเขาก็คว้ากุญแจ ตรงเข้าไปปลดล็อกเก้าอี้ของเหอเฟยเฟย