ทุกคนรู้สึกว่าชายที่ชื่ออวิ๋นซื่อชูนี่หน้าด้านเกินไปแล้ว
เมื่อครู่ยังประกาศต่อหน้าคนทั้งงานว่าไม่รู้จักยุทธ์เซียนผู้นี้ และยังเยาะเย้ยอีกฝ่ายว่าเป็นไอ้กระจอก
แต่ตอนนี้กลับคารวะเชิญอีกฝ่ายไปอภิปรายวิทยายุทธ์ที่ผืนสมบัติอวิ๋นไถ ไร้ยางอายสิ้นดี
ทว่าทุกคนก็คิดว่ายุทธ์เซียนผู้นั้นคงตอบรับ เพราะต่อหน้าเคล็ดวิชาและอำนาจ หน้าตาจะไปมีความหมายอะไร?
ผืนสมบัติอวิ๋นไถถึงว่าเป็นสกุลสันโดษชั้นแนวหน้าของภาคตะวันตก ทั้งยังแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ภายในก็มียุทธ์เซียนคุมเชิงอยู่
การแลกเปลี่ยนวิชายุทธ์ระหว่างยุทธ์เซียนด้วยกัน นับเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่งนัก
อวิ๋นไฉเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็มีแววตาคาดหวังเช่นกัน
หากอีกฝ่ายตอบรับ นางก็จะได้เข้าใกล้ตี้หลงเซวียนอีกครั้ง
ใครจะรู้ว่า…
ทันทีที่อวิ๋นซื่อชูเอ่ยปากจบ ใบหน้าก็ถูกตี้หลงเซวียนตบฉาดใหญ่!
ฝ่ามือนั้นรวดเร็ว แม่นยำ และรุนแรง!
ฝ่ามือออกไป อวิ๋นซื่อชูก็เสียโฉมไปครึ่งหน้า ล้มกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น!
พื้นดินแตกเป็นหลุมลึก! อวิ๋นซื่อชูหมดสติจมอยู่ข้างใน!
“ไอ้ชาติหมา เมื่อก่อนก็ดูถูกข้า ยังกล้ามาพูดกับข้าอีก คิดว่าข้าโง่หรือไง? ผืนสมบัติอวิ๋นไถ ที่ไหนห่วยแตก ก็คู่ควรเชิญข้า?”
ตี้หลงเซวียนพูดเย็นเยียบ
สิ้นเสียง เขาหันไปหาหลินชิงหัวกับอีกสองคน ถามว่า “พวกเจ้าว่าข้าพูดถูกไหม?”
สามคนนี้ตัวสั่นงันงก!
ไหนเลยจะกล้าแสดงความเห็น หรือมีคุณสมบัติอะไรไปแสดงความเห็น ด้านหนึ่งคือยุทธ์เซียน อีกด้านคือคุณชายใหญ่แห่งผืนสมบัติอวิ๋นไถ สามคนมันก็แค่ผงธุลีไม่มีใครเหลียวแล
แต่สามคนยังทำหน้าตะลึงค้างด้วยความตกตะลึง ตี้หลงเซวียนก็พูดต่ออีกประโยค “ดูท่าพวกเจ้าคงรังเกียจที่จะตอบคำถามข้า หรือไม่ก็รู้สึกว่าข้าพูดไม่ถูกสินะ?”