เกาะเต่าทะเล ตั้งอยู่ในน่านน้ำสากล รายล้อมด้วยทะเลลึกสุดลูกหูลูกตา
ในยามนี้ ทั่วทั้งเกาะเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารอันเยือกเย็น!
หนักหน่วงราวกับวันสิ้นโลก
เหล่าเต่าทะเลบนเกาะสัมผัสถึงไอสังหารนี้ ต่างพากันหนีลงทะเลหมดแล้ว ฝูงนกป่าในป่าไม้ก็บินหนีกระจัดกระจายเต็มฟ้า!
จุดสูงสุดของเกาะ มีคนยืนอยู่สามคน
คนหนึ่งเป็นชายชรา ในมือค่อยๆ คลึงลูกประคำจากต้นโพธิ์ เขาคือจาเทียนจงจู่ เสวียนซวืจื่อ
อีกคนเป็นชายวัยกลางคนร่างกำยำ ท่วงท่าเฉียบขาด สวมเครื่องแบบผู้บัญชาการ ใบหน้าไม่โกรธแต่แฝงอำนาจ รอบตัวอบอวลไปด้วยไออาฆาต
คนสุดท้าย คือชายต่างชาติวัยกลางคนจมูกโด่ง มีดวงตาสีน้ำเงินเข้ม
"เสวียนซวืจื่อ เจ้าจงใจฆ่าผู้บัญชาการอู่ซิงเทียน เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าหายนะใหญ่ขนาดไหน!"
ชายวัยกลางคนในเครื่องแบบผู้บัญชาการกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ใครจะรู้ว่าเสวียนซวืจื่อได้ฟังก็หัวเราะเย็นชา!
"ถ้าเขาไม่ตาย เจ้ามีโอกาสก้าวขึ้นมาแทนที่หรือ? ถ้าเขาไม่ตาย กรมการสงครามหนานเจียงทั้งหมดของเจ้าจะเกลียดตี้หลงเซวียนจนตายได้หรือ? ตอนนี้ เจ้าช่วยข้าจัดการตี้หลงเซวียน ก็เท่ากับช่วยตัวเจ้าเอง มีเพียงฆ่าตี้หลงเซวียน เจ้าถึงจะทำให้แม่ทัพหาญของหนานเจียงทุกหน่วยยอมสวามิภักดิ์ได้"
"ฮึ! พูดจาเหลวไหล ฟังเหมือนกำลังช่วยข้ายังไงยังงั้น!"
ก่งเฉาหยงโกรธจนจมูกแทบเบี้ยว!
แต่ในใจก็รู้ดี ถึงเสวียนซวืจื่อจะพูดจาไม่น่าฟัง แต่ก็มีเหตุผล
ตอนนี้เขากับเสวียนซวืจื่อเปรียบเสมือนตั๊กแตนบนเชือกเส้นเดียวกัน หากตี้หลงเซวียนไม่ตาย ก็อย่าหวังจะมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย