ยามรักษาความปลอดภัยร่างกำยำสี่นายก้าวออกมาจากหน้าประตูคฤหาสน์ในทันใด
“ไอ้เด็กแสบนี่ รนหาที่ตายจริงๆ! คราวนี้ต้องตีขาหักให้ได้ นายท่านจังยังกล้าดูหมิ่นรึไง!”
หนึ่งในนั้นตวาดด่า
แต่ยังไม่ทันได้ด่าประโยคที่สอง ก็ถูกตี้หลงเซวียนตบกระเด็น! อีกสามคนตกตะลึงจนแข็งทื่อ ยังไม่ทันได้สติ ก็ถูกตี้หลงเซวียนตบกระเด็นตามไป!
เหอเฟยเฟยตกใจจนอ้าปากค้าง ราวกับยัดแตงกวาลูกใหญ่เข้าไปได้ทั้งลูก!
ถึงตอนนี้ถึงได้เข้าใจ ประโยคที่ตี้หลงเซวียนเคยกล่าวไว้ เมื่อเจ้าแข็งแกร่งพอ ทุกสิ่งก็เหยียบย่ำได้
“พี่ใหญ่ ท่านสุดยอดนัก!”
“สายตาดี”
ตี้หลงเซวียนกล่าวเรียบๆ แล้วก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ทันที
พื้นที่ด้านในกว้างใหญ่นัก อาคารพักอาศัยสามชั้นตรงกลางพลันสว่างจ้าด้วยแสงไฟ!
จากนั้นคนซ้ายขวาก็ปรากฏบอดี้การ์ดฝ่ายละสิบคน ในมือล้วนถืออาวุธปืน!
ปืนยี่สิบกระบอกเล็งตรงมาที่ยังตี้หลงเซวียนกับเหอเฟยเฟย!
ความรู้สึกเช่นนี้ เรียกได้ว่าสมองแทบระเบิด
ตี้หลงเซวียนยังรักษาความสงบไว้ได้ แต่เหอเฟยเฟยสะดุ้งกลัวจนขาอ่อนทรุด นั่งกองกับพื้น!
นางเป็นแค่คนเอาแต่ใจเกรี้ยวกราด ไม่เคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน
นางเสียใจแล้วที่ตามตี้หลงเซวียนมาก่อเรื่อง
“พี่ใหญ่ ฉันกลัวแล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”
น้ำเสียงเหอเฟยเฟยแทบจะร้องไห้
“แค่นี้? เจ้ากลัวอะไร”
ตี้หลงเซวียนรู้สึกอึ้งจนพูดไม่ออก
ไม่สนใจนางอีกชั่วคราว เงยหน้ามองไปข้างหน้า!
ท่ามกลางแสงไฟสว่างดั่งกลางวัน เห็นหน้าตึกคฤหาสน์ เดินออกมาคือชายวัยกลางคนสวมชุดนอนสีเทา ใส่แว่นตากรอบทอง