อวี๋จิ้งหงที่อยู่ด้านนอกยื่นปากบึน รู้สึกขวางหูขวางตาตี้หลงเซวียนหนักขึ้นเรื่อยๆ
แต่เมื่ออาจารย์ซ่างหงอู่สั่งให้นางติดตามอีกฝ่าย นางก็ไม่กล้าทำอะไรนอกลู่นอกทางเด็ดขาด
ตอนนั้นเอง มือถือของอวี๋จิ้งหงก็ดังขึ้น
"หืม ชิงหลวนหรือ?"
ด้วยความหยิ่งยโสของนาง วินาทีที่เห็นเบอร์นี้กลับเกิดความรู้สึกคึกคักแบบเด็กสาวขึ้นมา
"สวัสดีจิ้งหง ฉันกับรองเจ้าตำหนักกำลังเดินทางไปถ้ำพญามารที่เหิงเจียง และยังเอาของขวัญจากนครหลวงมาฝากเจ้าด้วย"
เสียงนุ่มน่าฟังดังขึ้น
"ขอบใจชิงหลวน น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้อยู่ถ้ำพญามาร ฉันอยู่ที่เมืองจางไถ"
อวี๋จิ้งหงค่อนข้างผิดหวัง
"อ้อ ผู้เฒ่าซ่างไม่ใช่ห้ามเจ้าลงเขาเองหรือ คราวนี้เจ้าแอบลงเขามารึ?"
ชิงหลวนถาม
"เปล่า อาจารย์...เลือกชายคนหนึ่งให้ฉัน ให้ฉันต้องติดตามเขาไปฝึกฝน ฉันก็พูดไม่ออกเหมือนกัน หมอนั่นทั้งไม่หล่อ แถมพูดจาหยาบคาย แถมชอบทำเป็นขรัวมือโปรเหลือร้าย!"
อวี๋จิ้งหงพรั่งพรูบ่นออกมา
ชิงหลวนปลายสายก็พลันประหลาดใจ!
"อาจารย์เจ้าเลือกชายให้เจ้าคนหนึ่ง?? เขาชื่ออะไร? ผู้เฒ่าซ่างทั้งถ้ำพญามารไม่เห็นใครเข้าตาเลยสักคน ใครกันทำให้เขามองข้ามถึงขั้นยอมยกศิษย์หญิงสุดที่รักให้ได้"
"เขาชื่อตี้หลงเซวียน คนเมืองจางไถ ก็ไอ้หมอนั่นที่ทำถ้ำพญามารแห่งเหิงเจียงเละเทะเมื่อครู่"
อวี๋จิ้งหงพูดพลางเบะปาก
"ตี้หลงเซวียน?! ฉันกับรองเจ้าตำหนักมาคราวนี้ก็เพื่อเขา หมอนี่มันพิเศษยังไงกันแน่ ถึงให้ผู้เฒ่าซ่างและรองเจ้าตำหนักให้ความสำคัญนัก"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไงก็เป็นพวกน่าหมั่นไส้มาก ชอบทำหน้ายักษ์กวนเท่ พูดจาวางฟอร์ม ที่แย่คือไม่หล่อแต่ชอบทำลึกลับ..."