ไม่นาน ตี้หลงเซวียนก็ปลดกับดักลับของยุทธมังกรหลายร้อยตนด้วยมือของตัวเอง แล้วเรียกอวี๋จิ้งหงลงจากภูเขาไปด้วย
ซ่างหงอู่มองเงาร่างของทั้งสอง ดวงตาเป็นประกาย มุมปากกลับยกยิ้มขำเล็กน้อย
“จิ้งหง ข้าได้ส่งเจ้าไปอยู่ข้างกายเขาแล้ว พวกเจ้าจะพัฒนาไปถึงขั้นไหน ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของเจ้าเอง”
“ข้าแต่เดิมคิดว่าเด็กนี่ก็แค่หยิ่งยโสโอหัง แต่ไม่คิดเลยว่าวรยุทธ์ทั้งตัวของเขา จะมีเค้าลางคล้ายมาจากภูเขาควันเมฆา……”
“ที่นั่นคือถิ่นกำเนิดของหมอเทวดาผู้สืบทอดวิถีเซียน หากเด็กนี่ไม่ตาย จะต้องกลายเป็นอสูรกายที่สะท้านฟ้าดิน เหยียบทั่วหล้าได้เพียงคนเดียว!”
……
ในเมืองจางไถ ภายในภัตตาคารตี้หวี่
เจ้าเมืองเฉียนม่าวหยวนกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานผู้บริหาร ไขว่ห้างพาดบนโต๊ะทำงาน
ดวงตาคู่หนึ่งเย็นเยียบมองเหอเฮ่าและหนิงเทียนฉีที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ภัตตาคารตี้หวี่ของพวกคุณพัฒนาเร็วปรู๊ดปร๊าดขนาดนี้ ให้บริจาคหนึ่งพันล้านให้หน่วยงานเทศบาล มันลำบากตรงไหน?”
“พวกคุณคิดว่าตี้หลงเซวียนจะยังมีชีวิตรอดกลับมางั้นเหรอ? ฮึ ก็อย่าได้ฝัน! ตี้หลงเซวียนไปถ้ำพญามาร โดนสวีจื่อเวยฆ่าสับเป็นไส้กรอกแล้ว!”
พูดจบ เฉียนม่าวหยวนก็แหงนหน้าหัวเราะลั่นอย่างอดไม่อยู่!
หกปีก่อนตระกูลตี้ล่มสลาย ทรัพย์สินมหาศาลไร้ผู้สืบทอด วงการธุรกิจกับตระกูลใหญ่ต่างแย่งชิงกันบ้าคลั่ง เขากลับได้แต่มองตาปริบๆ ยังไม่ทันได้ส่วนแบ่งแม้แต่น้อย
เพราะตอนนั้นเฉียนม่าวหยวนเพิ่งขึ้นนั่งเก้าอี้เจ้าเมือง ยังไม่กล้าทำอะไรตามอำเภอใจ
แต่ตอนนี้ หลังจากตี้หลงเซวียนกลับมา ก็ได้สังหารตระกูลใหญ่และเจ้าพ่อวงการธุรกิจของเมืองจางไถไปเสียยกใหญ่