จ้าวหลิงหลงเห็นตี้หลงเซวียนเดินลงมา ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง!
นางคิดว่าตี้หลงเซวียนมาเกาะกระแส หรือมีเจตนาอื่นแอบแฝง
ไม่คาดคิดว่าหลังจากตี้หลงเซวียนมาถึง จะจุดชนวนให้คนทั้งงานเดือดพล่าน!
"คุณ...รู้จักวิชาแพทย์จริงหรือ?"
จ้าวหลิงหลงถามอย่างเหม่อลอย
"ลองเดาดู"
ตี้หลงเซวียนตอบแบบไม่ยืนยันหรือปฏิเสธ
เหอเฟยเฟยกลับอดพูดแทรกไม่ได้ "สมองคุณมีปัญหาหรือไง อาจารย์ฉันไม่มีความรู้ทางการแพทย์ แล้วทั้งงานจะคึกคักได้ขนาดนี้ ทุกคนเป็นคนโง่กันหมดหรือ?"
"..."
จ้าวหลิงหลงฟังแล้วรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง
นางพยายามสะกดอารมณ์อย่างหนัก รวบรวมความกล้าเอ่ยอีกครั้ง: "คือว่า...ตี้หลงเซวียน คุณช่วย...รักษาหลังให้ฉันทีได้ไหม..."
แต่ยังพูดไม่ทันจบ ตี้หลงเซวียนก็เรียกเหอเฟยเฟยเดินจากไปแล้ว
บางทีเขาอาจไม่ได้ยินที่นางพูดเลย เพราะเสียงเบาเกินไป
บางทีอาจจงใจเมินนาง...
ในใจของจ้าวหลิงหลงพลันเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและการสูญเสีย
แต่แล้วนางก็กำหมัดแน่น "นายจะหยิ่งไปถึงไหน! ฉันเป็นคุณหนูตระกูลจ้าวแห่งนครหลวง มีฐานะสูงส่งกว่านาย! ฉันจะต้องหาหมอที่เก่งกว่าให้ได้!"
การมาครั้งนี้ของตี้หลงเซวียน ก็เพื่อตบหน้าตัวแทนหมู่เกาะยวี่
เมื่อเรื่องราวเสร็จสิ้นแล้ว เขาย่อมไม่สนใจจะอยู่ต่อ
เพียงแต่เพิ่งก้าวออกจากประตู เขาก็เห็นชายชรารูปร่างกระชับกำยำคนหนึ่ง สวมชุดลำลองธรรมดา ยืนอยู่หน้าประตู แววตาดุจหอกแหลมจ้องตรงมาที่เขา!
หากมองจากสายตาคนทั่วไป ชายชราผู้นี้ไม่ต่างจากคนแก่เกษียณทั่วไป