"ยังมีอีกไหม ถ้าไม่มี พวกเจ้าสองคนก็เตรียมออกเดินทางได้แล้ว"
เสียงของตี้หลงเซวียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน!
ดวงตาจับจ้องไปที่จ้าวเหิงซิงและจ้าวหวนอวี่ราวกับเป็นลำกล้องปืน
ถึงตอนนี้ทั้งสองจึงได้รู้ตัวว่า ตนเองตัดสินผิดพลาดจริง ๆ!
ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่ไอ้ขยะ และก็ไม่ใช่คนที่จะมาง่าย ๆ ฉวยโอกาส แต่เป็นผู้แข็งแกร่ง!
"เจ้า เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ท่านซุนยังอยู่ เจ้าก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น! ท่านซุน ฆ่ามันเดี๋ยวนี้เลย!!"
จ้าวหวนอวี่ตาขึงแดง เสียงแหบพร่า
สามสิบคนที่ล้มลงบนพื้นนี้ เป็นทีมยุทธ์ที่ตระกูลจ้าวทุ่มเงินจริงซื้อหามา
ไม่คิดเลยว่าภายในห้าวินาทีก็หายวับไป
จ้าวหวนอวี่จะไม่ให้ใจเจ็บได้อย่างไร
แต่สิ่งที่ทำให้เขาทรุดยิ่งกว่ากลับปรากฏขึ้นต่อมา!
ชายชราชุดดำที่ถูกเรียกว่าท่านซุนผู้นั้น กลับตอบกลับมาว่า "ประมุขตระกูลจ้าว ท่านเคยรับปากข้าไว้ว่า หากข้าไม่อยากลงมือให้ตระกูลจ้าว ก็ไม่ต้องลงมือ ใช่หรือไม่?"
"ไม่ ตอนนี้เจ้าปฏิเสธที่จะลงมือไม่ได้นะ ตระกูลจ้าวของข้าไม่อาจเลี้ยงเจ้ามาสี่ปีโดยเปล่าประโยชน์! เจ้าจะไร้ซึ่งความกตัญญูเช่นนี้ไม่ได้!"
จ้าวหวนอวี่ตะโกนลั่น
แต่ซุนจ้านเซินกลับส่ายหน้าอย่างเย็นชา "ที่เจ้าพูดมาก็ไม่ผิด แต่ข้าก็ไม่คิดอยากจะตายทั้งที่รู้แก่ใจ ข้าไม่ใช่คนโง่"
พูดจบ ซุนจ้านเซินก็โค้งคำนับตี้หลงเซวียนเป็นมุมเก้าสิบองศา "ขออภัยท่านผู้อาวุโส ข้าไม่ควรมาทำให้ตาท่านสกปรก ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"
ว่าแล้วก็หันหลัง รีบออกไปจากที่นั้น!
จ้าวหวนอวี่เห็นดังนั้น ก็คำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว "ซุนจ้านเซิน ไอ้หมาป่าเนรคุณ ไอ้สารเลว!!"