"ผู้อาวุโส ท่านเมตตาหน่อยได้ไหม ข้ายอมชดใช้ด้วยสิ่งอื่น แต่ขอแขนไว้เถิด ข้าไม่อยากเป็นง่อย!"
ชายร่างกำยำหน้าบากเอ่ยกัดฟัน
"ถ้าข้าไม่อยากเมตตาล่ะ เมื่อครู่เจ้ายังด่าข้าว่าแมลงสาบ หรือคิดว่าข้าหูหนวก หรือว่าข้าใจอ่อนแบบสตรี?"
ตี้หลงเซวียนตอบเย็นเยียบ
สิ้นเสียง ลานยุทธ์ปฐพีพลันปั่นป่วน! พลังพุ่งพรวดนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น แต่ละสายดั่งศรพุ่งเข้าใส่ชายปรมาจารย์นักรบหน้าบากนั่น!
ชายคนนั้นส่งเสียงคำรามลั่น เลือกสู้แล้วหนี!
เรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างหลอมเป็นเงาหมัดร้อนแรงกลุ่มหนึ่ง กระแทกใส่ขอบลานยุทธ์อย่างสุดแรง!
แต่ในพริบตา ก็ถูกศรพลังพุ่งพรวดนับไม่ถ้วนเสียบเข้าใส่ร่าง ฟึ่บๆๆ!! ไม่ทันแม้แต่จะได้โต้ตอบ ร่างก็ถูกแทงพรุนเป็นรังผึ้ง!
จากนั้นก็ถูกเปลวไฟร้อนแรงจุดติดร่าง สามลมหายใจต่อมากลายเป็นเถ้าธุลี!
เมื่อครู่ยังห้าวผยอง เป็นถึงปรมาจารย์ยุทธ์เซียน ตัวละครหลักในศึกแย่งชิงของยอดฝีมือ
และบัดนี้ กลับกลายเป็นคนที่ไม่มีตัวตนอีกแล้ว!
ภาพนี้สะเทือนนักยุทธทั้งลานจนจิตแทบแตกดับ ความกล้าเหือดหาย หวาดผวาจับใจ!
ปรมาจารย์ยุทธ์เซียนอีกห้าคนที่เหลือ เมื่อก่อนยังคิดจะร่วมมือสู้ แต่ตอนนี้เรียบร้อยกันหมด!
คนแล้วคนเล่า ไม่กล้าคิดขัดขืนอีกเลย
เพราะภาพเมื่อครู่ทำให้ทั้งห้าสำนึกซึ้งแล้ว ถึงช่องว่างระหว่างปราณเทพปฐพีกับพลังจิตวิญญาณของปรมาจารย์ยุทธ์!
มันเหมือนกับเทพเจ้ากับพยัคฆ์มังกร