เวลาพริบตาก็ล่วงเข้าสู่ยามเย็น!
ความร้อนระอุผ่อนลง สายลมราตรีพัดวูบขึ้น ความเย็นวาบแผ่วเบาก็ปรากฏให้รู้สึกในที่สุด
ภายในห้องพักแขก ตี้หลงเซวียนซึ่งนั่งขัดสมาธิทำสมาธิอยู่นั้น ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
บนเครื่องบินแม้เขาจะลงมือปราบจางจินเตาได้ แต่ก็ได้ตระหนักว่านครหลวงคือถิ่นที่มังกรซ่อนตัวและพยัคฆ์หลบเร้นอย่างแท้จริง ข้างกายคุณชายตระกูลใหญ่ยังมีปรมาจารย์ยุทธขั้นสวรรค์ติดตาม
เช่นนั้นในองค์กรอย่างสมาคมหลงชู เกรงว่าแม้แต่ปรมาจารย์ยุทธ์เซียนก็ยังมีตัวตนอยู่!
ดังนั้นตี้หลงเซวียนจึงต้องฟื้นฟูสภาพของตนให้ถึงขีดสุด
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มีสายที่ไม่ได้รับสี่สาย
สายหนึ่งมาจากอวี๋จิ้งหง
ตี้หลงเซวียนโทรกลับไป "มีธุระอะไร?"
"ได้ยินเซี่ยโหวยวิ่นบอกว่า นายหักแขนสองข้างของคุณชายรองตระกูลหรงบนเครื่องบิน นายบ้าไปแล้วเหรอ! นายหาที่ตายหรือไง!"
"แค่นี้?"
"แค่นี้ยังไม่พอให้นายหาที่ตายอีกเหรอ! ตี้หลงเซวียน นายอย่านึกว่าแค่ในเขตเหิงเจียงเก่งแล้ว ในนครหลวงจะ..."
อวี๋จิ้งหงยังพูดไม่ทันจบ ตี้หลงเซวียนก็ตัดสายทิ้ง
พูดเย็นชาว่า "น่าเบื่อ"
สายที่เหลือสามสาย เป็นเบอร์นครหลวง เขาไม่รู้ว่าเป็นใคร
ขณะนั้นก็มีสายโทรเข้ามาอีก ตี้หลงเซวียนจึงรับ "ใคร?"
"สวัสดีครับคุณตี้ ผมคือหรงเซิ่งหนานหัวหน้าตระกูลหรง ลูกชายของผมล่วงเกินคุณบนเครื่องบิน ขอบคุณมากที่ช่วยอบรมสั่งสอนเขา ผมอยากเชิญคุณทานข้าวสักมื้อ ขอให้คุณให้เกียรติด้วยครับ!"
เป็นสายของหรงเซิ่งหนาน
"เจ้าเชิญข้า แล้วยังบังคับให้ข้าต้องมา หน้าเจ้าใหญ่พอดู"