"คุณถึงจะยอมช่วยฉัน"
เวินอวี้เหลียนเอ่ยเสียงอ่อน
"รอให้ข้าอยากช่วยก่อน แล้วข้าจะช่วยเจ้า ส่วนข้าจะอยากเมื่อไหร่ ก็แล้วแต่อารมณ์ข้า"
ตี้หลงเซวียนพูดจบก็หันหน้าไปมองทิวทัศน์ไกลๆ
ได้ยินคำตอบนี้ เวินอวี้เหลียนทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ถ้ายังมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่สี่วัน เธอจะยอมรับได้อย่างไร!
"ฉันขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วยเถอะ! ฉันยอมรับปากข้อเรียกร้องหนึ่งข้อที่เจ้าเสนอ ที่ไม่เกินเลยนัก!"
"แค่ข้อเรียกร้องที่เกินเลย ข้ายังขี้เกียจรับปากเลย ไม่ต้องพูดถึงที่ไม่เกินเลย ดูท่าเจ้าจะยังไม่รู้ตัวว่าสถานการณ์ตัวเองอันตรายแค่ไหน"
ตี้หลงเซวียนกล่าวอย่างเย็นชา
ฟังแล้ว เวินอวี้เหลียนก็ไม่อาจเก็บกดความหวาดกลัวในใจไว้ได้อีก ถึงกับร้องไห้ออกมาตรงนั้น!
ยิ่งเป็นคนในตระกูลใหญ่ ยิ่งกลัวตาย
ครึ่งชีวิตที่ร่ำรวยและสุขสำราญ ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย ใครเล่าจะยอมตาย?
พวกแขกผู้ชายที่แอบมองเวินอวี้เหลียนอยู่รอบๆ เห็นเธอร้องไห้ ก็พากันอึ้งทื่อ!
พร้อมกันนั้น สายตาที่มองตี้หลงเซวียน ก็เริ่มเย็นชาและไม่พอใจ!
"ใช่เขาแกล้งคุณเวินร้องไห้รึเปล่า? ชั่วช้าชะมัด!"
"คงใช้วิธีต่ำๆ อะไรสักอย่าง ทำให้คุณเวินหวาดกลัวจนร้องไห้ ไม่รู้จริงๆ ว่าไอ้หมอนี่มันดีตรงไหน ถึงให้คุณเวินเข้าหาเขาก่อน"
"อย่าเพิ่งร้อนใจ คืนนี้คุณจ้านจะมางานด้วย เขาเป็นคนตามจีบคุณเวินตัวยงน่ะ ฮ่าๆ!"
"เอ่ยถึงโจโฉ โจโฉก็มา! จ้านไท่หมิงมาแล้ว! ละครใหญ่กำลังจะเริ่มแล้ว!"
……
ไม่นานนัก แขกทุกคนต่างมองไปที่ทางเข้าชั้นบนสุดของงานเลี้ยง!