ตี้หลงเซวียนไม่แม้แต่จะมองจวินไท่เซิ่งอีก เขาก้าวไปที่เตียง ถอนเข็มเทพสราญวารีออกทีละเล่ม
จากนั้นใช้เคล็ดเข็มสิบสามทิศประตูวิญญาณ ปักเข้าสู่ร่างของอิงหว่านเอ๋อร์ทีละเข็ม
จวินไท่เซิ่งไม่ใช่คนดี แต่เข็มเงินชุดนี้เป็นสมบัติตกทอดของตระกูลอย่างแท้จริง
เมื่อเข็มเงินปักลงไป ใบหน้าซีดขาวดั่งกระดาษของอิงหว่านเอ๋อร์ก็เริ่มมีเลือดฝาดจาง ๆ อีกครั้ง
ลมหายใจ ฟื้นกลับมา!
หัวใจ ฟื้นกลับมา!
ส่วนจวินไท่เซิ่งที่ยืนนิ่งเหมือนละเมออยู่ข้าง ๆ กลับเริ่มปริปากพูดความจริงอันน่าตกตะลึง
"ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่ คนตระกูลหงให้ข้าสามล้าน ให้ข้าช่วยฆ่าอิงหว่านเอ๋อร์"
"อิงเจวี๋ยก็เป็นคนโง่ นางคิดว่าข้าชอบนางถึงมาช่วย แต่ที่จริงแล้ว ข้าจะไปสนผู้หญิงแบบนางได้อย่างไร"
"ฆ่าอิงหว่านเอ๋อร์ ข้าไม่เพียงจะได้สามล้าน ยังได้สานสัมพันธ์กับตระกูลหงด้วย ทางเลือกนี้มันถูกต้องเกินไปแล้ว!"
……
ความจริงปรากฏ!
ที่แท้จวินไท่เซิ่งเป็นลูกสมุนของตระกูลหง!
ดีเหลือเกินที่ตี้หลงเซวียนกับอิงหลงเฟยมาทัน ไม่อย่างนั้นไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
"พ่อขอโทษลูก พ่อผิดที่กล่าวโทษลูก!"
อิงไห่ซานโกรธจนกำหมัดแน่น เตะจวินไท่เซิ่งกระเด็นลงไปกองกับพื้น
บนใบหน้าฉายแววรู้สึกผิดและเสียใจอย่างยิ่ง!
"พ่อ ข้าไม่ได้โกรธพ่อ พ่อเองก็ถูกเขาหลอก โชคดีที่แม่ทัพตี้เต็มใจช่วย พี่สาวข้าคงไม่เป็นอะไรแล้ว"
อิงหลงเฟยปลอบใจ
อิงเจวี๋ยมองจวินไท่เซิ่งที่ถูกเตะอยู่บนพื้น สีหน้าตกตะลึงกลายเป็นความโกรธแค้นมหาศาล!
แล้วกลายเป็นความพังทลายอย่างหนัก!
"ที่แท้ทุกอย่างเขาหลอกข้า ทำไมต้องหลอกความรู้สึกของข้า โฮ!!"
อิงเจวี๋ยไม่อาจทานทนได้ ร้องไห้วิ่งออกไป
นางหลงรักจวินไท่เซิ่งมาหลายปี ไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ได้รับคือการหลอกลวง
"คนผู้นี้ ลากออกไปยิงเป้า! แล้วแจ้งตระกูลจวิน ว่าข้าเป็นคนฆ่าเอง!"