ไม่นาน อิงไห่ซานก็นำตี้หลงเซวียนเดินลึกเข้าไปในเรือนพัก
ไม่นานก็มาถึงทางมุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
ตรงนี้มีตึกหนึ่งตั้งอยู่เป็นอิสระ
ภายนอกมีชายฉกรรจ์สิบคนเฝ้า ในมือถืออาวุธปืนทุกคน
รอบด้านยังมีอุปกรณ์ตรวจตราความปลอดภัยหลายชั้น
"ท่านประธานขอรับ คุณชายขอรับ!"
พอเห็นอิงไห่ซานและบุตรชายปรากฏตัว ทุกคนก็โค้งคำนับทันที
อิงไห่ซานโบกมือ "ข้าแวะมาดูหน่อย พวกเจ้าปฏิบัติหน้าที่ต่อไปเถอะ"
ทุกคนจึงคลายความเคร่งเครียดลง
จากนั้นอิงไห่ซานเดินเข้าประตูตึก
ประตูตึกเป็นบานเหล็กกล้าทั้งหมดหนาเตอะ มีระบบรักษาความปลอดภัย อิงไห่ซานกดรหัสชุดหนึ่ง และสแกนใบหน้าแล้ว ประตูจึงเปิดออก
ต่อจากนั้นทั้งสามก็เข้าไปข้างในด้วยกัน
เหล่าผู้ปฏิบัติหน้าที่เห็นตี้หลงเซวียนเข้าไป ล้วนตกตะลึงอยู่บ้าง
เพราะตึกคลังสมบัตินี้ ไม่มีคนนอกเข้าไปนานกว่าสิบปีแล้ว
ต่างแอบเดาในใจว่าตี้หลงเซวียนมีฐานะใด ถึงขั้นถูกเจ้าบ้านอนุญาตให้เข้าคลังสมบัติ
ทั้งสามเข้าไปแล้ว ประตูก็ปิดอัตโนมัติอีกครั้ง
ภายในสว่างไสวด้วยแสงไฟ
มีชายชราผู้หนึ่งค่อย ๆ เดินมาตามทางเดินในตึก หยุดยืนต่อหน้าอิงไห่ซานอย่างนอบน้อม
"ท่านประธานขอรับ ท่านคุณชายขอรับ ไม่ทราบว่าครั้งนี้มีอะไรให้ข้ารับใช้?"
ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบเสงี่ยม ไม่ยโส
"ข้าแวะมาดูสมบัติชิ้นหนึ่ง ไม่มีธุระอื่น วันคืนนี้ลำบากสวี่เหล่าแล้ว"
อิงไห่ซานกล่าวอย่างเป็นกันเอง
พูดจบ ก็แนะนำแก่ตี้หลงเซวียนว่า "นี่คือผู้ดูแลคลังสมบัติตระกูลอิงของข้า สวี่เต๋อหลิน เจ้าเรียกสวี่เหล่าก็พอ"
"สวัสดีขอรับ สวี่เหล่า"
ตี้หลงเซวียนผงกศีรษะ
เขากวาดตามองสวี่เต๋อหลินคราหนึ่ง ก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีขั้นบำเพ็ญระดับปรมาจารย์ยุทธ์เซียน