เซี่ยโหวยวิ่นรู้สึกมาตลอดว่าตนเองทำสิ่งต่างๆ อย่างมีขอบเขต และในหมู่คนรุ่นใหม่ของตระกูลเซี่ยโหว นางก็เป็นคนที่สุขุมที่สุด
แต่ตอนนี้ จู่ๆ นางก็ตระหนักได้ว่า ตนก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว!
ขอบเขตที่เคยมีพลันวุ่นวายไปหมด!
"ขอโทษค่ะท่านเจ้าบ้านตระกูลสวี ฉันไม่ได้ตั้งใจ! ฉันมีตาหามีแววไม่ ฉันขอโทษท่านแล้วนะคะ!
เซี่ยโหวยวิ่นตกใจจนหน้าซีด แทบจะร้องไห้ออกมา
ตระกูลสวีเป็นตระกูลใหญ่ระดับสูงสุดของนครหลวง มีอำนาจบดขยี้ตระกูลเซี่ยโหวได้!
นางจะไม่กลัวได้อย่างไร?
"ข้าเป็นแค่คนรับใช้เก่าแก่ จะกล้าโกรธท่านได้อย่างไร และก็ไม่คู่ควรจะโกรธท่านด้วย"
สวีหงเชิ่งเอ่ยอย่างเย็นชา
เซี่ยโหวยวิ่นได้ยินแล้ว ตกใจจนตัวสั่นไปหมด!
นางรีบมองไปที่ตี้หลงเซวียน "ท่านรีบช่วยพูดขอร้องให้ฉันเถอะ ฉันรู้แล้วว่าผิดจริงๆ ฉันไม่ควรพูดจาไร้สาระ!"
"อย่ามาขอร้องข้า คนที่ชอบเสแสร้งอย่างข้า ไม่กล้าพูดพล่ามให้ท่านหัวเราะเยาะอีก"
ตี้หลงเซวียนพูดเสียงเย็น
เซี่ยโหวยวิ่นได้ยินแล้ว ทรุดลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลออกมาด้วยความตกใจ!
เวินอวี้เหลียนมองดูทั้งสามคนด้วยความตกใจ แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็พอเดาได้ว่าเซี่ยโหวยวิ่นพูดผิด ทำให้ขุ่นเคืองสวีหงเชิ่งกับตี้หลงเซวียน
ล่วงเกินผู้ใหญ่ทั้งสองในคราวเดียว นั่นก็เท่ากับก้าวเข้าไปในประตูผีครึ่งก้าวแล้ว
เซี่ยโหวยวิ่นร่ำไห้เงยหน้ามองนาง "อวี้เหลียน เจ้าช่วยข้าด้วย! ขอร้องล่ะ ไม่อย่างนั้นข้ากลับไปพ่อต้องต่อยขาหักแน่!"
"...เจ้ารู้สึกว่า ด้วยฐานะของข้า ข้าพูดอะไรไป มันจะได้ผลหรือ?"
แม้เวินอวี้เหลียนจะมีใจอยากช่วย แต่นางก็ไม่กล้า และก็ไม่มีสิทธิ์พูดด้วยจริงๆ