ตี้หลงเซวียนมองดูกล่องนี้ จากระดับคราบสนิม น่าจะไม่ได้เปิดมานานกว่า 20 ปีแล้ว
ดูท่าสวีหงเชิ่งคงไม่ได้หลอกเขา
"เดิมทีข้าคิดว่า รอให้นายน้อยเติบใหญ่ ถึงเวลาอันเหมาะสม ข้าจะคืนของสิ่งนี้ให้ท่าน แต่ตอนนี้ท่านมีความสามารถพอจะปกป้องตัวเองแล้ว ของสิ่งนี้จึงถึงเวลาคืนให้นายน้อย"
สวีหงเชิ่งกล่าวจบ ก็ยื่นกล่องให้ตี้หลงเซวียนด้วยความเคารพ
ตี้หลงเซวียนบีบแม่กุญแจทองแดงที่อยู่ด้านบนจนแตก
ค่อย ๆ เปิดกล่องขึ้น ในชั่วพริบตา!
กลิ่นอายที่ยากจะบรรยายก็พวยพุ่งออกมา ราวกับเชื่อมโยงกับเลือดเนื้อของเขา หรือไม่ก็เป็นพลังที่สืบทอดมาจากสายเลือดเดียวกัน...
เขามองเข้าไปข้างใน ก็พบลูกปัดสีทองแดงขนาดเท่าไข่ไก่จริง ๆ
มือขวาหยิบลูกปัดขึ้นมา เขาพินิจพิจารณาอยู่นาน แต่ก็มองไม่ออกว่าลูกปัดนี้มีความพิเศษตรงไหน
ดูเหมือนจะเป็นแค่ลูกปัดแก้วสีทองแดง หรือไม่ก็ลูกปัดที่ทำจากวัสดุอื่น
เขาจึงเก็บลูกปัดนี้ใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวังไปก่อน
สวีหงเชิ่งมองเขาอย่างประหม่า แล้วคุกเข่าลงอีกครั้ง "นายน้อย ทุกอย่างข้าพูดไปหมดแล้ว จะฆ่าหรือจะลงโทษ บ่าวชราผู้นี้ยินดีรับโทษ!"
ตี้หลงเซวียนแววตาวูบไหว
สุดท้ายก็ไม่ได้ลงมือ
เพราะอย่างไรเสีย สวีหงเชิ่งเคยช่วยชีวิตมารดาของเขาไว้ ก็เท่ากับช่วยชีวิตเขาเช่นกัน
ต่อให้มีความผิดฐานดูแลไม่เข้มงวด ก็ไม่ถึงตาย
"เอาชีวิตแก่ ๆ ของเจ้าเอาไว้ก่อน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจงใช้ทุกวิถีทาง สืบสวนที่อยู่ของน้องชายรองเจ้า และเบื้องหลังของชายชุดดำคนนั้น ถ้ามีข่าวคราวก็ให้รีบรายงานข้าทันที!"
"ขอบพระคุณนายน้อย! ข้าจะจัดการตามที่สั่งอย่างแน่นอน! ไม่ละเว้นน้องชายรองเด็ดขาด!"