โชคดีที่อุลตร้าแมนดาวน์โหลดไว้แล้ว
ไม่นาน อุลตร้าแมนก็ปรากฏขึ้นบนจอโทรทัศน์
จือจือรีบกดหยุดภาพไว้ก่อน “เดี๋ยวพวกเธออย่าตกใจนะ...”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นว่าเด็กน้อยทั้งเจ็ดไม่มีใครมองเธอสักคน ทุกคนจ้องหน้าจอเขม็ง แววตาเปี่ยมความคาดหวัง
เอาเถอะ เธอคิดมากไปเอง
บางทีเด็ก ๆ อาจปรับตัวเก่งกันอยู่แล้ว พวกเขาไม่กลัวสักนิด!
แต่เจียงซูหลิงกลับได้ยินเสียงพูด จึงหันมองไปทางห้องรับแขกอย่างกระวนกระวาย
จือจือเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร “ท่านน้าเจียง คิดเสียว่ากำลังดูภาพวาดก็แล้วกัน เป็นภาพคนจริง ๆ น่ะ!”
ตอนนี้เจียงซูหลิงมองนางเป็นเซียนไปแล้ว จึงไม่ได้กลัวเท่าไร “จือจือ... น้ารู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไป ช่วยคิดให้ดีหน่อยสิ”
จือจือ “...”
พอเห็นอาหารวางเต็มเคาน์เตอร์เตรียมอาหาร นางก็ยิ้มหน้าบานขึ้นมาทันที “เหมือนเมื่อคืนเรายังไม่ได้กินมื้อเย็นเลยนะ ตอนนี้ฟ้าสว่างแล้ว ขาดไปตั้งสองมื้อ!”
ดอกไม้สามดอกในห้อง: เจอแม่ที่พึ่งพาไม่ได้แบบนี้ ก็อดหิวต่อไปเถอะ!
พอคิดว่าตัวเองพลาดอาหารไปตั้งสองมื้อ จือจือก็รู้สึกเหมือนสูญเงินไปเป็นร้อยล้าน “วันนี้ฉันต้องกินสามส่วน!”
ผู้หญิงสองคนง่วนอยู่ในครัวครึ่งค่อนวัน
สุดท้ายก็ทำกับข้าวได้หกอย่าง
มีขาหมูตุ๋นซีอิ๊วจานหนึ่ง ปลาต้มผักกาดดองหนึ่งจาน เนื้อวัวผัดไฟแรง มะเขือยาวผัดพริกหยวก ถั่วฝักยาวตุ๋น และไข่ตุ๋นชามใหญ่
จากนั้นยังหุงข้าวหอมกรุ่นหม้อใหญ่
อาหารแต่ละอย่างให้มาไม่น้อย แถมยังมีผักเครื่องเคียงบรรจุถุงอีกหลายจาน วางเต็มโต๊ะอาหารตัวยาว