คิดอะไรได้ก็เจอสิ่งนั้นจริง ๆ
จือจือเดินไปได้ไม่ไกล ก็เห็นชายร่างใหญ่กำยำคนหนึ่งเข็นฟืนกองโตมาร้องขาย «ขายฟืนจ้า!»
แต่เห็นได้ชัดว่าอากาศร้อนขนาดนี้ ฟืนคงขายไม่ค่อยออก
จือจือเอามือเท้าเอวเดินเข้าไปถาม «ฟืนขายอย่างไร?»
«ปกติหาบหนึ่งราคา 100 อีแปะ ข้าขายให้เจ้าหาบละ 80 อีแปะ ที่นี่มีทั้งหมด 4 หาบ ถ้าเหมาหมดแล้วบ้านเจ้าอยู่ในเมือง ข้าจะส่งให้ถึงบ้านฟรี!»
สุดท้ายจือจือจ่ายเงินเพิ่มอีก 5 ตำลึง ซื้อแม้กระทั่งรถเข็นมาด้วย
แล้วยังให้เขาช่วยขนไปส่งที่ตรอกเมื่อครู่
นึกไม่ออกว่าขาดอะไรอีก จึงคิดจะกลับบ้าน
เกวียนวัวคงไม่ทันแล้ว อีกฝ่ายออกไปนานแล้วนี่นา
นางทำได้เพียงหาที่เช่ารถม้า
จะให้เดินกลับนั้นเป็นไปไม่ได้
หลังถามทางไปเช่ารถม้าแล้ว นางก็เดินเอื่อย ๆ ไปยังคอกม้า
นางจ่าย 30 อีแปะเช่ารถม้าคันหนึ่ง แล้วออกจากเมืองมุ่งหน้าไปหมู่บ้านตระกูลจาง
เวลานี้ตะวันคล้อยต่ำแล้ว นางต้องรีบกลับให้เร็วที่สุด
เพิ่งออกจากเมืองมาได้ไม่นาน ก็เห็นเงาคนสองคนลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ข้างทาง มองไปทางเมือง
ที่แท้ก็เป็นจางหยวนเป่ากับบัณฑิตที่คุยกับเขาเมื่อเช้า อาจจะมียุง พวกเขาจึงตบแก้มกับแขนแรง ๆ อยู่เป็นระยะ
ยังสวมผ้าคลุมหน้าด้วย ดูท่าคงคิดจะปล้นนางสินะ? ใช่ไหมล่ะ?
แต่พวกเขาคงคิดไม่ถึงว่านางจะนั่งรถม้ากลับไป
เดิมทีม่านรถถูกลมพัดเปิดขึ้นเล็กน้อย
จือจือเปิดมันออกจนสุด แล้วยังโผล่ตัวออกมาครึ่งหนึ่ง ตะโกนใส่จางหยวนเป่ากับอีกคนว่า «เฮ้ย! ไอ้โง่สองคน กำลังป้อนยุงอยู่หรือไง!»