ในที่สุดจือจือก็พอมีเวลามองไปทางหญิงงามผู้นั้น
ยังดี ๆ ทางนั้นก็มีคนใจดีโผล่มาช่วยเธอรับมือกับชายชุดดำด้วย
(⊙o⊙)…เอ๊ะ???
ดูท่าจะไม่ใช่คนที่โผล่มาช่วยโดยบังเอิญสินะ?
หญิงงามกับเขาดูเหมือนจะรู้จักกันด้วย?
เซียนตีกัน ผีน้อยอย่างเธอก็ควรหลบไปไกล ๆ
เธอรีบถอยหลัง แต่ไม้พลองในมือยังถือแน่นไม่ยอมปล่อย
ถอยไปได้ราวสามสี่ก้าว ไม้พลองก็ร่วงตุบลงพื้น ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที
ฆ่า...ฆ่าคนแล้ว! ฆ่ากันจริง ๆ ด้วย!?
แถมยังฆ่าต่อหน้าต่อตาเธออีก?
เธอฝืนทำใจให้สงบ มือคว้าขอบหน้าต่างรถม้าไว้แน่น มือสั่นแค่ไหน มีเพียงตัวเธอเองที่รู้
ชายสวมหน้ากากที่เคยช่วยเธอไว้ก่อนหน้านี้ ฆ่าชายชุดดำแล้วก็รีบวิ่งไปช่วยหญิงงามทันที
ตอนนี้จือจือเพิ่งนึกขึ้นได้อีกเรื่อง
เธอเห็นพวกเขาฆ่าคนเข้า พวกเขาจะฆ่าปิดปากเธอด้วยหรือเปล่า?
เธอก็ไม่ได้สนิทกับหญิงงามเสียหน่อย
หนีสิ!?
ขาเวรเอ๊ย วิ่งหน่อยสิ!
เธอหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง
แต่ขาไร้ประโยชน์คู่นี้ราวกับงอกติดอยู่กับคนอื่น ขยับไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียวก็ยังไม่ได้
โครม ๆ ๆ…
ทางนั้นช่วยหญิงงามจัดการชายชุดดำอีกสามคนเรียบร้อยแล้ว
จบเห่แล้ว!
คนต่อไปคงเป็นเธอสินะ?
จือจือยิ้มจนดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ เธอยกมือขึ้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วโบกไปด้านข้างเหมือนมือหุ่นยนต์ “ฆ่าหมดเกลี้ยงแล้วสินะ!”
อยากตบปากตัวเองจริง ๆ!
นี่ไม่เท่ากับเตือนพวกเขาหรือว่ายังมีคนที่ยังไม่ได้ฆ่าอีกคนหรอกหรือ?