จือจืออารมณ์ดีสุด ๆ
ต้าฮวาเคยบอกว่า คุณปู่จางจะออกเดินทางก่อนฟ้าสาง นางจึงต้องลุกไปที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน
นางหยิบหมั่นโถวลูกโตสีขาว 6 ลูกออกมาจากมิติพกพา เพื่อให้เด็ก ๆ กินเป็นอาหารเช้า
จะลำบากใครก็ได้ แต่อย่าทำให้เด็ก ๆ ลำบาก!
นางเปิดประตูออกไป ต้าฮวาก็เดินออกมาจากบ้านฝั่งตรงข้ามพอดี “ท่านแม่ ข้าไปเป็นเพื่อนท่านด้วยนะ!”
ที่จริงนางแค่ไม่ค่อยวางใจ
นางกลัวว่าท่านแม่จะทิ้งพวกนางหนีไป
คนในหมู่บ้านพูดกันแบบนั้นทั้งนั้น
จือจือปฏิเสธ “เจ้าอยู่เฝ้าบ้าน ดูแลน้อง ๆ ให้ดี แม่กลัวว่าถ้าแม่ไม่อยู่ ยายเฒ่าจางจะขายน้อง ๆ ของเจ้าไปเสียก่อน เจ้าเป็นพี่ใหญ่ ต้องปกป้องพวกเขา เข้าใจไหม?
เชื่อฟังแม่ วันนี้ก็อย่าออกไปขุดผักป่า ล็อกประตูแล้วหลบอยู่ในบ้าน ไม่ว่าใครมาก็ห้ามเปิด! ถ้ามีใครบุกเข้ามา ก็ปล่อยซานฮวา... เอ่อ ให้ซานฮวาทุบพวกมันให้แบนเลย พวกเจ้าทำตัวดี ๆ นะ แม่จะซื้อซาลาเปาลูกโตกลับมาให้!
นางชี้ไปยังหมั่นโถวลูกโตสีขาวกับผักกาดดองถ้วยเล็กบนโต๊ะกินข้าว “นี่เป็นอาหารเช้าของพวกเจ้า อย่ามัวแต่ประหยัดเชียว แม่ไม่ปล่อยให้พวกเจ้าหิวหรอก อย่ามัวแต่คิดว่ายายใจร้ายของพวกเจ้าจะมาเห็นของกินแล้วด่าพวกเจ้า แถมยังแย่งไปอีก สู้กินให้อิ่มเสียก่อนดีกว่า”
“อื้อ! ได้!” ต้าฮวาตอบรับ
จือจือถึงได้เปิดประตูเดินออกไป
ต้าฮวาเดินตามมาไม่กี่ก้าวก็หยุด
ถ้าท่านแม่คิดจะไปจริง ๆ ต่อให้นางตามไปด้วย ท่านแม่ก็ต้องไปอยู่ดี
ถึงตอนนั้นถ้านางหาทางกลับบ้านไม่เจอ แล้วน้อง ๆ จะทำอย่างไร?