ยายแก่นี่… ไม่สิ ท่านป้าคนนี้ใจดีแปลก ๆ แฮะ!
“ขอบคุณค่ะ!” จือจือหันไปมองหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
แม้จะนั่งอยู่ข้างกัน แต่ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายไม่พูดอะไรเลย แถมยังไม่ค่อยเป็นที่สังเกต จือจือจึงไม่ได้มองให้ดี
พอได้เห็นชัด ๆ ก็รู้สึกถูกชะตาขึ้นมาทันที
หญิงวัยกลางคนดูมีอายุราว ๆ 40 ปี หน้าตาสะสวยมาก
แม้จะไม่ได้แต่งตัวอะไรเป็นพิเศษ แต่ต่างจากหญิงชาวบ้านทั่วไป ผิวของนางขาวผ่องอย่างที่เห็นได้จากบุตรสาวของตระกูลผู้ดีเท่านั้น
อายุมากขนาดนี้แล้วยังดูแลตัวเองได้ดีเช่นนี้ ช่างไม่ง่ายเลย
หรือว่าบุรุษในบ้านรักใคร่เอ็นดู ไม่ต้องลงไร่ลงนา?
คิดไปคิดมา ความคิดก็เตลิดออกไปไกล
จือจือรู้ว่าตัวเองมีนิสัยแบบนี้
พอหญิงวัยกลางคนเห็นนางเอาแต่มอง ก็เริ่มทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย
จือจือจึงรีบละสายตา “ขอโทษที! พอเห็นคนสวยแล้วฉันก็ละสายตาไม่ได้เลย!”
นางจำไม่ได้ว่าเคยเห็นหญิงที่ดูสง่างามสูงศักดิ์เช่นนี้ในหมู่บ้านมาก่อน หรือพูดให้ถูกคืออีกฝ่ายไม่เหมือนคนที่เติบโตมาในชนบทห่างไกลยากจนอย่างพวกนางเลยสักนิด
หญิงวัยกลางคนยิ้มเจื่อน ๆ แล้วรีบก้มหน้าลง
จือจือ “……”
เอาเถอะ นางหุบปากก็ได้
จือจือไม่ได้เกลียดหญิงวัยกลางคนเพราะเรื่องนี้ กลับเข้าใจอีกฝ่ายด้วยซ้ำ ก็แค่คนทำงานกินเงินเดือนเหมือนกัน แถมเป็นมานานหลายปีแล้ว
เกวียนวัวไม่ทำให้เวียนหัวก็จริง แต่ช้าชะมัด!
จือจือนั่งจนก้นชา แทบอยากลงไปเดินเองให้รู้แล้วรู้รอด
แต่พอนึกถึงสภาพร่างกายตัวเองแล้ว ถ้าต้องเดินกลับไปเป็นลมตายกลางทางล่ะก็ ช่างเถอะ!