จางเอ้อร์พลันรู้สึกผิดขึ้นมาอีกหน่อย
ถ้าหยวนเป่ามีอนาคตขึ้นมาจริง ๆ แล้วเขาก่อเรื่องวุ่นวายแบบนี้ ไม่เท่ากับเลี้ยงดูอีกฝ่ายมาหลายปีโดยเปล่าประโยชน์ สุดท้ายตัวเองยังไม่ได้อะไรเลยหรือ?
“ท่านพ่อ ข้าไม่ได้อยากคิดเล็กคิดน้อยหรอก แต่พวกเราหนีภัยแล้งกันมาแล้ว ก็ควรมีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้านไม่ใช่หรือ! หยวนเป่ากินของดีอยู่คนเดียว ข้ากลัวว่าน้องสามกับน้องห้าจะไม่สบายใจ!”
จางเหล่าสามกับจางเหล่าอู่เองก็ไม่พอใจ แต่พวกเขาไม่ได้พูดอะไร
ถึงอย่างไรพวกเขาก็หยิบเงินจากบ้านไปใช้เหมือนกัน ไม่อยากแยกบ้าน
ภรรยาจินเป่าเบ้ปาก
ในใจนางแอบด่าว่าตาแก่นี่ไม่ได้เรื่อง
โอกาสดีขนาดนี้ แยกบ้านกันไปเสียเลยยังจะดีกว่า
เมื่อหลายวันก่อน บ้านที่สี่แยกบ้านกันแล้วยังตัดขาดความสัมพันธ์อีก ทำเอานางอิจฉาจะแย่
คนตระกูลจางทั้งบ้านเป็นพวกคอยสูบเลือด ถ้าไม่แยกบ้าน ทุกคนก็ต้องถูกสูบจนหมดตัว สุดท้ายคนที่ได้ประโยชน์ก็มีแต่บ้านใหญ่
บ้านใหญ่นั่นมีเล่ห์เหลี่ยมตั้งแปดร้อยชั้น ต่อให้หยวนเป่ามีอนาคตขึ้นมา แล้วบ้านรองของพวกเขาจะได้อะไรสักเท่าไรกันเชียว?
สู้แยกบ้านกันตั้งแต่เนิ่น ๆ บ้านรองของพวกเขายังพอได้อะไรบ้าง
นางสะกิดจางจินเป่าแล้วกระซิบว่า “พวกเราหนีภัยแล้งกันมาหมดแล้ว ท่านพ่อของเจ้าก็ยังเชื่อหัวปักหัวปำว่าลูกพี่ลูกน้องคนโตจะมีอนาคตอีกหรือ? ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราคงไม่มีข้าวกินด้วยซ้ำ ข้าหิวตายไม่เป็นไร แต่ในท้องข้านี่เป็นลูกหลานตระกูลจางของพวกเจ้านะ ถ้าหิวตายขึ้นมา ดูสิว่าใครจะสืบทอดตระกูลให้พวกเจ้า!”
จางจินเป่าก็ทนไม่ได้มานานแล้วที่ทุกเรื่องต้องเอาใจจางหยวนเป่า “ท่านพ่อ พวกเราก็ไม่เอาเปรียบลูกพี่ลูกน้องคนโตหรอก เมื่อก่อนใช้เงินกับเขาไปเท่าไร พวกเราก็เอาคืนมาเท่านั้น ต่อไปก็ถือว่าบ้านใหญ่กับบ้านรองไม่ติดค้างกันแล้ว!