ยายจางไม่สนใจว่าต้าฮวาพูดอะไร พอได้ขนมมาอยู่ในมือ ซึ่งเป็นขนมที่นางไม่เคยเห็นมาตลอดชีวิต ดวงหน้าก็เต็มไปด้วยความละโมบ ก่อนจะยกเข้าปากทันที
จือจือว่องไวตาไว มือฟาดฉาดเดียว ขนมก็ร่วงลงพื้น
มือของยายจางไม่รู้ว่าไม่ได้ล้างมานานแค่ไหน ไม่ใช่แค่ใต้เล็บดำปี๋ แม้แต่ฝ่ามือกับหลังมือก็สกปรกเหลือเกิน
ของที่นางจับมาแล้ว จือจือรังเกียจ ต่อให้ต้องโยนทิ้ง นางก็ไม่ยอมให้ต้าฮวากิน
ยายจางเองก็มีปฏิกิริยาไว ไม่รังเกียจความสกปรกสักนิด ก้มลงจะเก็บขนมทันที
ที่จริงยังมีคนอื่นที่เห็นเหตุการณ์และคิดจะเข้าไปเก็บด้วย
อาหารการกินมีค่าขนาดไหนกัน ยิ่งขนมชิ้นนี้ดูน่าอร่อยเสียด้วย
ได้ยินว่ามีขายในเมืองใหญ่ ราคาแพงมาก พวกเขาซื้อไม่ไหวหรอก
ขนมตกพื้นแล้วพวกเขาไม่ถือสา
แต่จือจือไวกว่ายายจางไปอีกก้าว นางเหยียบขยี้จนแหลกละเอียด «อุ๊ย... เท้าลื่นน่ะ! น่าเสียดาย อดกินแล้ว!»
นางยัดขนมที่เพิ่งกัดไปคำหนึ่งเข้าปากต้าฮวา «ยังดีที่แม่เหลืออีกคำ รีบกินเข้า เดี๋ยวมีคนแย่งไปอีก!»
เดิมทีต้าฮวาเสียดายขนมมาก แต่พอได้ยินแม่พูดก็รีบเคี้ยวทันที
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแม่รู้จักห่วงใยนางแล้ว หรือเพราะขนมอร่อยจริง ๆ นางรู้สึกว่าขนมในปากหวานละมุนเหลือเกิน
เสี่ยวเป่ากับอู่ฮวาก็ฉลาดไม่แพ้กัน รีบยัดขนมทั้งหมดเข้าปาก แก้มตุ่ยเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย
ยายจาง «...»
โกรธจนเจ็บแน่นหน้าอก
แต่พอเห็นสีหน้าของจือจือ นางก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนความคับแค้นแล้วเดินกลับไป «นังตัวซวยเอ๊ย ตระกูลจางของข้าทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้แต่งหญิงชั่วอย่างเจ้ามาเข้าบ้าน แค่ทำลูกชายข้าตายก็ยังไม่พอ แม้แต่ของกินสักคำก็ไม่ยอมแบ่งให้ข้า ยอมโยนทิ้งเสียยังดีกว่าจะให้ข้ากิน...»