จือจือเหนื่อยแล้ว จึงหเก้าอี้มานั่งพักเอง
ระหว่างที่ไม่มีใครอยู่ นางยังแอบหยิบน้ำชาดำเย็นเจี๊ยบจากมิติออกมาดื่มเติมความชุ่มชื้นให้ตัวเองด้วย
ไม่นานนัก พนักงานก็ออกมาพร้อมกับเถ้าแก่ร้าน
เถ้าแก่ร้านอายุสี่สิบกว่าไว้หนวดเครา มองเผิน ๆ ก็ไม่เหมือนคนดีสักเท่าไร
แต่ไหนแต่ไรมา ใครที่นางมองแล้วไม่ถูกชะตา นางก็เหมารวมไว้ในกลุ่มคนร้ายชั่วคราวก่อนทั้งนั้น
แม่สอนมา ว่าต้องระวังคนอื่นไว้บ้างนี่นา!
พนักงานแนะนำว่า “เถ้าแก่ขอรับ สตรีท่านนี้...”
“หยุดก่อน!” จือจือเกือบสบถออกมา “เรียกข้าว่าพี่สาว ข้ายังพอทนได้ แต่นี่มาเรียกข้าว่าท่านป้า? ข้าว่าเจ้าต่างหากที่เหมือนท่านป้า คนในครอบครัวเจ้าก็เหมือนท่านป้ากันหมด! ขอโทษข้าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นกำไลวงนี้ข้าจะเอาไปขายร้านอื่น!”
จะหาว่านางไม่มีความรู้ ไม่มีรสนิยม หรือหน้าตาขี้เหร่ นางยังพอทนได้ แต่ดันมาหาว่านางแก่?
เรื่องนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด!
พนักงานพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “ข้าเพิ่งอายุครบสิบหกเอง...”
“ถึงเจ้าจะอายุแปดสิบ ก็ต้องขอโทษอยู่ดี! อย่าคิดจะเอาอายุน้อยมาเป็นข้ออ้าง ข้าไม่หลงกลหรอก!”
พนักงาน “???”
เขางุนงงจริง ๆ
ที่เขาอยากจะบอกคือ เขาเพิ่งอายุสิบหก เรียกนางว่าท่านป้าก็ไม่ได้ผิดอะไรนี่นา? คนในหมู่บ้านของพวกเขาก็เรียกกันแบบนี้ทั้งนั้น
เถ้าแก่รีบส่งสายตาให้พนักงาน “ยังไม่รีบขอโทษอีกหรือ?”
ได้ยินว่าเป็นกำไลรูปแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเองก็อยากเห็นเหมือนกัน
ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าพนักงานทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่