จางเหล่าอู่พูดจาไพเราะเสียจริง
ช่วงนี้เขาดวงตก เล่นพนันเสียจนติดหนี้บ่อนอยู่ไม่น้อย หากพรุ่งนี้ยังใช้คืนไม่ได้ มือข้างหนึ่งของเขาคงต้องถูกตัด
บังเอิญมีคนต้องการซื้อเด็กหนุ่มหน้าตาดี เขาจึงนึกถึงเสี่ยวเป่าที่บ้านพี่สี่ขึ้นมา เด็กหน้าตาดีขนาดนี้หาไม่ได้อีกแล้วทั้งหมู่บ้าน
เขารู้ว่าคนที่ยอมจ่ายเงินก้อนโตซื้อเสี่ยวเป่าต้องไม่ได้คิดดีแน่
แต่เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ?
แค่ได้ส่วนแบ่งเป็นเงิน จะซื้อเสี่ยวเป่าไปทำอะไรก็ช่างสิ!
บังเอิญว่าเขายังเห็นพ่อกับจางเหล่าสองแอบจับเสี่ยวเป่ากับต้าฮวาและคนอื่น ๆ ขังไว้ในห้องใต้ดินหลังบ้านตัวเองด้วย
เขาคิดว่าสวรรค์คงคุ้มครองตน
ดังนั้นพอทุกคนในบ้านหลับกันหมด เขาจึงย่องออกไปเงียบ ๆ แล้วส่งเสี่ยวเป่าให้คนซื้อ
คนซื้อพอใจเสี่ยวเป่ามาก จ่ายเงินให้เขาถึง 10 ตำลึง
นอกจากจะใช้หนี้บ่อน 8 ตำลึงได้แล้ว ยังเหลืออีก 2 ตำลึงให้กลับไปเล่นพนัน เอาเงินที่เสียไปคืนมาได้อีก
“พี่สะใภ้สี่คงไม่อยากให้เสี่ยวเป่าต้องลำบากไปกับท่านหรอกใช่ไหม? เขาไปเป็นคุณชายบ้านคนรวย ได้กินข้าวขัดสี แถมมีเนื้อกินทุกมื้อ ดีกว่าตามท่านตั้งเยอะ! ที่ข้าทำก็เพื่อท่านกับเสี่ยวเป่าทั้งนั้น!”
ฟังดูดีเสียจริงนะ?
“ขายได้เท่าไร?” จือจือถาม
เฒ่าจางมองลูกชายคนเล็กด้วยความผิดหวังระคนคับแค้นใจ
เขารู้ดีที่สุดว่าลูกชายที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ชอบไปเล่นพนันอยู่เป็นประจำ
แปดในสิบส่วนคงขายเสี่ยวเป่าเอาเงินไปใช้หนี้พนัน