จือจือยังคิดว่าตัวเองหิวจนเห็นภาพหลอนไปเสียแล้ว
ถึงอย่างไร เธอก็ไม่ได้กินของพวกนั้นมานานมากแล้ว
แต่เมื่อเห็นว่าบนแท่นวางของมีห่อพัสดุเพิ่มขึ้นมาอีกหลายห่อ จนวางเต็มแท่น เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้เห็นภาพหลอนไปจริง ๆ
ให้ตายเถอะ!
เธอเจอเต่าประจำบ่อน้ำอธิษฐานเข้าให้แล้ว ขออะไรได้อย่างนั้นจริง ๆ!
น้ำตาแห่งความตื่นเต้นเอ่อคลออยู่ในดวงตา “ขอบคุณท่านเต่าผู้ยิ่งใหญ่ที่รักและทำให้ความปรารถนาของข้าเป็นจริง ถ้าอย่างนั้นข้า... ยังอยากได้เป็ดย่างร้านเฉวียนโหมวเต๋อ แล้วก็หมี่เส้นยูนนานแท้สไตล์ตะวันออกเฉียงเหนือจากร้านใต้ตึกบริษัท XX ด้วย...”
“ข้ายังอยากได้รถบ้านอีกคัน แล้วก็อยากได้สูตรอาหารสารพัดอย่างที่คนโบราณยังคิดค้นไม่ออก อย่างสูตรทำน้ำตาล สูตรทำเกลือ... ถ้าเป็นไปได้ ข้ายังอยากได้ปืนสักกระบอกด้วย ขอเป็นเอเคสี่สิบเจ็ดก็ดีที่สุด ถ้าส่งรถถังหรือขีปนาวุธมาให้ได้ก็ดี หรือจะเป็นตระกูลตงเฟิงก็ได้ทั้งนั้น...”
อธิษฐานทั้งที ก็ต้องขอให้ใหญ่เข้าไว้!
เผื่อจะเป็นจริงขึ้นมาล่ะ?
ในยุคปัจจุบัน... เผยจิ่งชวนที่ยืนอยู่ในคฤหาสน์เช่นกัน ปวดหัวตุบ ๆ
ในหัวของยัยเด็กคนนี้มีแต่เรื่องอะไรบ้างเนี่ย?
เธอกล้าขอ แต่เขาก็ต้องหามาให้ได้ด้วยสิ!
ต่อให้หามาได้... เขาบ้าไปแล้วหรือถึงไม่อยากมีชีวิตอยู่ดี ๆ อีกต่อไป?
หรือสภาพแวดล้อมที่เธออยู่จะอันตรายมาก จนต้องมีอาวุธไว้ป้องกันตัว?
เขาเริ่มเป็นห่วงเธอขึ้นมาอีกแล้ว
หลังรู้ว่าเธอเกิดเรื่อง เขาก็มาที่คฤหาสน์เพียงลำพัง ความจริงแล้วเขาตั้งใจว่าจะไม่อยู่ต่ออีกแล้ว