ซานฮวาที่ก่อนหน้านี้หงอยเหงา พลันมองจือจืออย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาคลอหยาดน้ำตา
คราวนี้ท่านแม่ไม่รังเกียจนาง ทั้งยังช่วยพูดแทนนางด้วย!!
“ซานฮวา!” จือจือเรียกนาง
“เจ้าค่ะ ท่านแม่!” ซานฮวาตอบเสียงดังกังวานอย่างมั่นใจ ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน แววตาเปี่ยมความหวังจับจ้องจือจือ
จือจือลูบศีรษะนางเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน แววตาเปี่ยมเมตตา “ต่อไปไม่ว่าใครกล้าด่าว่าเจ้าเป็นปีศาจ เจ้าก็หยิบอะไรได้ก็ขว้างใส่หัวพวกมันไปเลย
ข้าว่าด้วยแรงของเจ้า ต่อให้ไม่ถึงตายก็คงเจ็บหนัก ดูสิว่าพวกมันจะวิ่งเร็วกว่า หรือหมัดเจ้าจะแข็งกว่ากัน!”
“ทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่!” ซานฮวาจ้องญาติที่เคยเป็นคนในครอบครัวด้วยความเดือดดาล
ต่อไปนางจะเชื่อฟังท่านแม่ทุกอย่าง เชื่อฟังท่านแม่คนเดียวเท่านั้น!
ว่าไปแล้ว คนตระกูลจางก็เกรงกลัวซานฮวาอยู่ไม่น้อย
ไม่อย่างนั้นตอนเฒ่าจางคิดจะขายพวกนาง คงไม่วางยานอนหลับซานฮวา
ทุกคนหันหลังกลับ แสร้งทำเป็นจัดข้าวของบนรถเข็น
พวกขี้ขลาดเอ๊ย!
จือจือกลอกตา แล้วจูงซื่อฮวา พาซานฮวากับเอ้อร์ฮวาเดินไปข้างหน้า
นางรู้อยู่แล้วว่าระหว่างทางหนีภัยจากนี้ คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีเรื่องกระทบกระทั่งกับคนตระกูลจาง
หึ!
ตอนนี้นางท้องโตอยู่ จึงอดทนไว้ก่อน รอขนของออกหมดแล้วเถอะ จะอัดพวกมันให้ตายคามือเลย!
เดินไปได้ราวสองสามร้อยเมตร ก็พบเจียงซูหลิงที่เดินขึ้นมาจากริมแม่น้ำ
ตระกูลเจียงเตรียมของไว้ไม่มากอย่างที่คิด มีรถม้าสองคันกับรถเข็นสองคัน
รถม้าทั้งสองคันมีหญิงรับใช้ร่างกำยำเป็นคนขับ ส่วนรถเข็นทั้งสองคันมีองครักษ์ปลอมตัวเป็นบ่าวคอยเข็น