จือจือยังงุนงงอยู่เล็กน้อย ขณะผลักประตูใหญ่เข้าไปพลางตะโกนว่า “ลูก ๆ แม่กลับมาแล้ว!”
แม้เธอจะไม่ได้ถูกฟ้าผ่า แต่การกลับมาไม่ตรงเวลาก็เป็นความผิดของเธอ
ท่าทีต้องจริงใจเข้าไว้!
แต่พอเดินไปถึงหน้าบ้านแล้ว เธอก็ยังไม่เห็นความเคลื่อนไหวใด ๆ
หลับกันแล้วหรือ?
แต่เมื่อคืนเจ้าตัวเล็กพวกนั้นเล่นกันอยู่พักใหญ่กว่าจะหลับ เวลานอนต้องช้ากว่าตอนนี้แน่ ๆ
หรือเพราะเธอกลับมาช้า พวกเขาเลยโกรธจริง ๆ?
เธอเดินไปดึงประตู
นึกว่าจะลงกลอนอยู่ แต่ประตูกลับเปิดออกทันที
พลันลางสังหรณ์ไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในใจ
เธอรีบก้าวเข้าไปข้างใน
ท่ามกลางความมืดสลัว เธอเห็นเศษชามแตกสองใบกระจัดกระจายเต็มพื้นห้องครัว ฝาหม้อดินเผาใบหนึ่งถูกโยนอยู่แถวกองฟาง ตะเกียบหลายคู่หักแล้วถูกทิ้งไว้บนพื้น แม้แต่โอ่งน้ำเก่า ๆ ก็ยังล้มอยู่บนพื้น
คราวนี้เธอมั่นใจแล้วว่าที่บ้านต้องเกิดเรื่องขึ้น!
พอเปิดประตูห้องของเด็ก ๆ ก็พบว่ากลอนประตูหลุดออกมาและประตูแหว่งไปส่วนหนึ่ง ดูก็รู้ว่าถูกคนงัดเปิดอย่างแรง
ผ้าห่มยัดฟางที่พองแตกอยู่บนเตียงในห้องเด็ก ๆ ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เธอยังมีความหวังสุดท้าย จึงไปดูห้องที่ตัวเองพักอยู่
เหมือนกัน มีเพียงเตียงดินอยู่ในห้อง
ผ้าห่มพองแตกกับตู้เก่า ๆ หายไปหมด ราวกับมีคนรับซื้อของเก่ามากวาดเก็บไปจนเกลี้ยง
เธอเปิดประตูแล้วเดินออกไปทันที
ถ้าลูก ๆ หายไปไม่ใช่ฝีมือครอบครัวเฒ่าจาง เธอยอมให้ตัดหัวไปทำเก้าอี้ได้เลย!