จางซีเดินอยู่บนทางเดินร่มรื่น เข่าขาขวาแข็งทื่อ ทุกครั้งที่ก้าว เยื่อพังผืดด้านในต้นขาจะดึงรั้งจนปวดเมื่อย เธอพยุงลำต้นของต้นอู๋ถงข้างทาง หยุดพักแล้วหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง
โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นติดกันสองครั้ง
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา บนหน้าจอมีข้อความโอนเงินเด้งขึ้นมา
【ดีโอนเงินให้คุณ: 500,000.00 หยวน】
จางซีจ้องมองเลขศูนย์เรียงเป็นแถวนั้น ห้าแสนหยวน เธอพิงลำต้นไม้แล้วเปิดหน้าต่างสนทนา
ดี: 【ถอนตัว】
มีเพียงสองคำ แต่แฝงด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
เธอกดคืนเงินทันที
【อีกฝ่ายคืนเงินให้คุณแล้ว】
เทปกาวถอนขนขาเธอ: 【ท่านอ๋อง เงินก้อนนี้ร้อนมือ ฉันอยากได้รางวัลระดับประเทศ】
สามวินาทีต่อมา อีกฝ่ายก็ตอบกลับ
ดี: 【คิดว่าน้อยไปหรือไง?】
เทปกาวถอนขนขาเธอ: 【ฉันอยากได้รางวัลระดับประเทศ ฉันฝึกเต้นมา 14 ปี นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ฉันจะได้ขึ้นเวที】
เธอพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว
บริการ “แฟนสาวส่วนตัว” แบบเหมาจ่ายเดือนละสองแสน ไม่ได้รวมการขายอนาคตและสิทธิ์ในการเลือกเส้นทางชีวิต เธออยากหาเงิน แต่ก็รู้ดีว่าตัวเองย้ายสาขาเรียนไปแล้ว แถมยังขายรองเท้าเต้นไปด้วย นี่คือเกียรติยศครั้งสุดท้ายที่เธอจะมอบให้เส้นทางนักเต้นของตัวเอง
จางซีรออยู่ห้านาที แต่ในหน้าต่างสนทนาก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอีก
เธอเก็บโทรศัพท์ แล้วลากขากลับหอพักต่อ
ไม่ตอบก็ช่างสิ ลูกค้าเหมาจ่ายรายเดือนเป็นฝ่ายหายไปเอง เธอยิ่งสบายใจด้วยซ้ำ
วันถัดมา เวลา 18:50 น.
ห้องซ้อมหมายเลข 3 อาคารเรียนเต้นรำ
จางซีเปลี่ยนเป็นชุดซ้อมสีดำแล้วผลักประตูเข้าไปก่อนเวลา 10 นาที
สวี่ชิงหลานนั่งอยู่บนเก้าอี้ในพื้นที่พักผ่อนแล้ว ในมือถือไม้เรียวไม้ไผ่ไว้ เสิ่นเยี่ยนยืนยืดขาอยู่ข้างราว เมื่อได้ยินเสียงก็หันมามอง