พระเอกโรคจิตที่ฉลาดทันคนและมโนเข้าข้างตัวเองเก่ง VS นางเอกหัวใสที่เห็นแก่เงิน
รีวิวห้าดาว 99% อ่านได้สบายใจ อย่าเพิ่งทิ้งสมองกันนะ
นิยายหวานเบาสมอง ตลกขำขัน ไม่มีดราม่าหนัก พระนางต่างก็มีปากมีสมองกันทั้งคู่
——————
เอ็มเอ็ม: «พี่คะ วิดีโอคอลกันไหม? หนูเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผิวเปียกไปหมดเลยนะ»
เธอกดส่งข้อความ
บนหน้าจอปรากฏเครื่องหมายตกใจสีแดงพร้อมข้อความว่า «คุณไม่ได้เป็นเพื่อนกับอีกฝ่ายแล้ว»
จางซีนนั่งเปียกชุ่มอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์
ชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมคล้องไหล่ไว้อย่างหลวม ๆ สายเสื้อแทบจะหลุดอยู่รอมร่อ หยดน้ำไหลผ่านส่วนโค้งเว้า ก่อนเลื่อนลงไปตามร่องอกขาวผ่อง ดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัส
กางเกงนอนสั้นจุ๊ดจู๋ เผยให้เห็นโคนขา ผิวขาวเย็นตาเปล่งประกายละเอียดเนียน เส้นขาเรียวกระชับทอดยาวไปจนถึงข้อเท้า นิ้วเท้าเล็กกลมกลึงขยับงออย่างเบื่อหน่าย
บนเตียงด้านหลัง หลิวเหมิงเพื่อนร่วมห้องร้องไห้จนเสียงแหบ กอดผ้าห่มสะอึกสะอื้นไม่หยุด «ซีซี... เงินของฉัน ฉันแอบเอาเงินที่พ่อให้ไว้ซื้อประกันชีวิตมาใช้... หมดเกลี้ยงเลย แจ้งตำรวจก็ไม่มีประโยชน์ โดนหลอกข้ามประเทศแบบนี้ ตามเงินคืนไม่ได้หรอก»
จางซีหมุนเก้าอี้กลับมา นั่งไขว่ห้างขายาวพลางดูดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสผักกาดดอง
หลังกลืนบะหมี่ที่เย็นชืดไปแล้ว เธอถึงเอ่ยอย่างดูแคลนว่า «คบกันทางอินเทอร์เน็ตตั้งสามเดือน ยังไม่เคยเจอหน้ากันด้วยซ้ำ เธอกล้าทุ่มเงินสิบล้านหยวนลงแพลตฟอร์มเหรียญเสมือนเถื่อนที่เขาแนะนำได้ยังไง หลิวเหมิง สมองเธอโดนลบไปด้วยหรือไง?»
หลิวเหมิงยกมือปิดหน้าอย่างสิ้นหวัง «เขาบอกว่าเป็นกองทุนวงใน! บอกว่าพอได้เงินแล้วจะกลับประเทศมาแต่งงานกับฉัน เขาส่งข้อความอรุณสวัสดิ์กับราตรีสวัสดิ์ให้ทุกวัน สั่งอาหารจากต่างประเทศมาให้ฉันด้วย แถมยังให้ดูยอดเงินในบัญชีอีก... ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นนักต้มตุ๋น!»
จางซีหันกลับไปหาหน้าจอคอมพิวเตอร์ «เอาละ หยุดร้องได้แล้ว เงื่อนไขที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ ยังนับอยู่ใช่ไหม?»
หลิวเหมิงผุดลุกขึ้นทันที ดวงตาบวมแดงพลางพยักหน้ารัว «นับสิ! ถ้าเธอเอาเงินก้อนนี้กลับมาได้ ฉันแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง! ซีซี ทั้งโรงเรียนรู้ว่าแค่จ่ายเงินให้พอ งานอะไรก็ทำออกมาได้ดีหมด เธอต้องมีวิธีใช่ไหม?»
ใช่แล้ว! ขอแค่เงินถึงมือ งานแทนสอน แทนทะเลาะ จับชู้... เธอรับหมด
แบ่งครึ่งหนึ่งก็ห้าล้านหยวน
โรงเรียนที่จางซีเรียนเป็นโรงเรียนนานาชาติสำหรับลูกหลานตระกูลร่ำรวย ค่าเล่าเรียนอย่างเดียวก็เริ่มต้นปีละสี่แสนหยวนแล้ว
บ้านเธอล้มละลายไปเมื่อครึ่งปีก่อน แถมยังมีหนี้สี่สิบล้านหยวน คนทวงหนี้เอาหนูตายมาแขวนไว้หน้าประตูบ้านเมื่อวานนี้เอง ไม่ต้องพูดถึงค่าเล่าเรียนปีหน้าที่ยังไม่มีเงินจ่าย แค่ได้ยินคำว่าเงิน ดวงตาของเธอก็แทบกลายเป็นสีเขียวแล้ว
เพื่อเงินห้าล้านที่ช่วยชีวิตได้ก้อนนี้ ต่อให้ต้องแกล้งเป็นนักต้มตุ๋นสาวแล้วเล่นเกมต้มตุ๋นซ้อนต้มตุ๋นในโลกออนไลน์ก็คุ้มสุด ๆ
«ส่งประวัติแชต รูปถ่าย แล้วก็รายการโอนเงินทั้งหมดตลอดสามเดือนที่ผ่านมาให้ฉัน อย่าตกหล่นแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนเดียว»
หลิวเหมิงรีบควักโทรศัพท์ออกมา บีบอัดไฟล์แล้วส่งให้เธอ
หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้น จางซีคลิกเปิดโฟลเดอร์ชื่อ «สามี»
ข้างในมีภาพหน้าจอมากกว่าร้อยภาพ
จางซีเลื่อนล้อเมาส์อย่างรวดเร็ว ประวัติแชตอ่านแล้วชวนคลื่นไส้เหลือเกิน
มุกหลอกของฝ่ายชายช่ำชองมาก ช่วงแรกสร้างภาพคุณชายรวยที่เย็นชา พอถึงช่วงกลางก็เริ่มส่งข้อความลามกเพื่อทดสอบว่าอีกฝ่ายเชื่อฟังหรือไม่ ช่วงท้ายก็ลงมือเก็บเงินเข้ากระเป๋าตรง ๆ
«ยอดรัก วันนี้ใส่กางเกงในสีอะไร ถ่ายมาให้ดูหน่อย»
«เด็กดีหน่อยสิ เดี๋ยวพี่ให้ดูซิกซ์แพ็ก แล้วให้หนูนอนเล่นสไลเดอร์บนท้องพี่»
«แค่เงินนิดเดียวก็ไม่ยอมโอนให้ฉัน ที่บอกว่ารักฉันน่ะโกหกทั้งเพใช่ไหม?»
จางซีมองข้อความน่าขยะแขยงเหล่านั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
«เธอโดนมุกโง่ ๆ แบบนี้หลอกจนเสียเงินสิบล้านเลยเหรอ?» จางซีหันไปมองหลิวเหมิง
หลิวเหมิงปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมา «ปกติเขาไม่เป็นแบบนี้นี่... รูปชีวิตประจำวันของเขาดูหรูหรามาก แถมยังรู้เรื่องตั้งเยอะ...»
จางซีไม่สนใจเธอ แล้วคลิกเปิดโฟลเดอร์รูปภาพ
มีทั้งหมดสิบเจ็ดรูป
ไม่มีรูปไหนเห็นใบหน้าเลย
มีรูปมือที่จับพวงมาลัยรถบูกัตติ ข้อมือสวมปาเต็ก ฟิลิปป์รุ่นลิมิเต็ด มีภาพกลางคืนของคฤหาสน์ริมแม่น้ำชาร์ลส์ในบอสตัน และมีตำรากฎหมายของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด วางทิ้งไว้บนโซฟาหนังอย่างไม่ใส่ใจ
ทั้งหมดเป็นภาพชีวิตประจำวันในต่างแดนของทายาทตระกูลมหาเศรษฐีชั้นยอด
จางซีลากรูปภาพไปใส่เครื่องมือค้นหารูป
ผลลัพธ์ทั้งหมดขึ้นว่า: ไม่พบภาพที่ตรงกัน 0 รายการ
นี่ไม่ใช่รูปจากอินเทอร์เน็ต แต่เป็นภาพส่วนตัวจริง ๆ ของใครบางคน นักต้มตุ๋นอาจขโมยภาพจากบัญชีโซเชียลของทายาทมหาเศรษฐีตัวจริงมาใช้ หรือไม่ก็เจ้าตัวเป็นคนโรคจิตที่มีเงินเหลือเฟือ
แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ขอแค่รูปเป็นของจริง ก็ต้องทิ้งร่องรอยไว้
ไฟในหอพักดับแล้ว
หลิวเหมิงร้องไห้จนหมดแรง ปีนขึ้นเตียงไปนอน
จางซีสวมหูฟัง ปรับความสว่างหน้าจอคอมพิวเตอร์จนสุด เธอนำรูปทั้งสิบเจ็ดรูปเข้าโปรแกรมแต่งภาพ แล้วขยายทีละรูป ปรับแสงและเพิ่มความต่างระดับสี
ตีหนึ่ง ยังไม่พบอะไรเลย ข้อมูลภาพทั้งหมดถูกลบจนเกลี้ยง
ตีสอง จางซีจ้องภาพห้องนั่งเล่นในคฤหาสน์ภาพหนึ่ง บนโต๊ะกลางมีไวน์แดงเหลืออยู่ครึ่งแก้ว เธอขยายภาพแก้วไวน์ พยายามหาใบหน้าของคนถ่ายในเงาสะท้อนบนแก้ว แต่ภาพแตกจนมองไม่ชัด สุดท้ายก็ล้มเหลว
ตีสาม จางซีขยี้ตาที่เริ่มล้า หยิบเครื่องดื่มซ่าหวานของคนติดบ้านบนโต๊ะขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง บังคับตัวเองให้ตื่นตัว
เธอคลิกเปิดรูปสุดท้าย
เป็นภาพวิวกลางคืน คนถ่ายยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกสูงจรดพื้น แล้วถ่ายภาพยามค่ำคืนของบอสตันไว้
สายตาของจางซีหยุดอยู่ตรงขอบหน้าต่างกระจกสูงจรดพื้น
กระจกสะท้อนภาพได้
เธอกลั้นหายใจ วงบริเวณสีคล้ำเล็ก ๆ ตรงมุมขวาบนของหน้าต่างกระจกไว้ แล้วขยายภาพ ขยายอีกครั้ง ปรับความคมชัด ปรับระดับสี เพิ่มแสงสว่างให้สุด จุดพิกเซลที่พร่าเลือนค่อย ๆ เรียงตัวใหม่
บนหน้าจอปรากฏหน้าต่างเว็บไซต์
จางซีกลับภาพในแนวนอน แม้ตัวอักษรจะพร่าเลือนจนอ่านไม่ออก แต่เค้าโครงตราสัญลักษณ์ตรงมุมซ้ายบนของเว็บไซต์กลับโดดเด่นมาก เป็นรูปกุญแจกับปากกาขนนกไขว้กัน
เธอเปิดเบราว์เซอร์ทันที สิบนาทีต่อมา เธอก็พบที่มาของตราสัญลักษณ์นี้
ฟอรัมส่วนตัวของนักศึกษาจีนในอเมริกาเหนือระดับแนวหน้า «ไอวีเซอร์เคิล» เปิดให้เข้าได้เฉพาะผู้ที่ได้รับคำเชิญ และต้องผ่านการตรวจสอบทรัพย์สินอย่างเข้มงวด
จางซีมองภาพสะท้อนอีกครั้ง บริเวณมุมขวาบนของหน้าจอมีรหัสบัญชีที่พอมองออกเลือน ๆ ว่า: 【ดี】
จับได้แล้ว ไอ้ต้มตุ๋นโรคจิตที่สมองเต็มไปด้วยน้ำกาม!
เธอจ่ายเงินสองร้อยดอลลาร์สหรัฐซื้อบัญชี «ไอวีเซอร์เคิล» ที่ถูกทิ้งร้างมา แล้วล็อกอินเข้าไปค้นหารหัสบัญชี: ดี
หน้าโปรไฟล์เด้งขึ้นมา
ไม่มีรูปโปรไฟล์ ไม่มีคำแนะนำตัว มีเพียงโพสต์ประปรายไม่กี่โพสต์ ล้วนเป็นความรู้ด้านเคมีและกฎหมายที่อ่านแล้วแห้งแล้ง ประกอบกับภาพที่มีสไตล์เหมือนรูปที่นักต้มตุ๋นส่งให้หลิวเหมิงไม่มีผิด
อีกทั้งหลิวเหมิงยังบอกว่าอีกฝ่ายมีความรู้มาก คนคนนั้นคงเป็นตัวนักต้มตุ๋นเองแน่
เป็นพวกโรคจิตที่มีเงินเหลือเฟือจริง ๆ ด้วย!
หน้าจอแสดงว่าผู้ใช้คนนี้ออนไลน์อยู่
จางซีคลิกเปิดหน้าต่างเพิ่มเพื่อน วิธีทักทายธรรมดาใช้กับนักต้มตุ๋นประเภทที่คิดด้วยร่างกายท่อนล่างไม่ได้ ต้องจัดหนักเท่านั้น
«พี่คะ ได้ยินว่าซิกซ์แพ็กของพี่เหมือนข้าวโพดเลย หนูอยากกอดแล้วแทะจัง»
«พี่คะ ห่วงรัดต้นขารัดจนเจ็บมากเลย ทาน้ำมันหล่อลื่นแล้วช่วยแกะให้หน่อยได้ไหม?»
«หนูมีเงิน มีหน้าตา แถมยังคัพ 34C จะเล่นรักออนไลน์กันไหมคะ? หนูหวานมากเลยนะ»
ข้อความยั่วเย้าลามกสามข้อความถูกส่งออกไปติด ๆ กัน
จางซีจ้องหน้าจอ
หนึ่งนาที ห้านาที สิบนาที
เงียบกริบเหมือนหินจมทะเล
อีกฝ่ายออนไลน์อยู่ แต่ไม่ยอมรับคำขอเป็นเพื่อน
จางซีขมวดคิ้ว ไม่น่าใช่สิ ตอนคุยกันบนเฟซบุ๊ก นักต้มตุ๋นคนนั้นหื่นกระหายจะตาย เห็นข้อความแบบนี้แล้วไม่มีเหตุผลที่จะไม่ติดเบ็ด
หรือหลับไปแล้ว? ที่อเมริกาน่าจะเป็นเวลากลางวันไม่ใช่เหรอ?
เธอจ้องหน้าโปรไฟล์ของอีกฝ่าย แล้วจู่ ๆ ก็สังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง
โพสต์ทุกชิ้นของรหัสบัญชีนี้ใช้เครื่องหมายวรรคตอนได้เนี้ยบมาก ทั้งจุลภาค จุด และเครื่องหมายอัญประกาศ ไม่มีใช้ปะปนกันเลยสักนิด แถมข้าวของในรูปยังถูกจัดวางอย่างสมมาตรจนดูผิดปกติ
เป็นพวกย้ำคิดย้ำทำ
จางซีลบข้อความลามกข้อที่สี่ยังไม่ทันส่งออกไป แล้ววางมือลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้ง พิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว จากนั้นกดส่ง:
«ถ้าไม่สนใจกัน จะจับยัดเข้าปากซะ»
ส่งเรียบร้อย
จางซีจ้องหน้าจอ นับถอยหลังสามวินาที
สาม สอง หนึ่ง
«ติ๊ง—»
เสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์ดังขึ้น: 【ดีรับคำขอเป็นเพื่อนของคุณแล้ว】