เสียงของจางซีดังมาจากในจอ ดูเหมือนเธอกำลังพูดอะไรกับเสิ่นเยี่ยน
“เสิ่นเยี่ยน ตอนซ้อมวันมะรืนส่งเพลงมาให้ฉันด้วยนะ ฉันจะได้ฟังล่วงหน้า”
“ได้”
“แล้วก็ อย่าเข้ามาใกล้โทรศัพท์ฉัน”
“...ฉันไม่ได้จะดูสักหน่อย”
“สามครั้งแล้วนะ ลูกตานายแทบจะเกาะติดอยู่กับจอแล้ว”
ต้วนฉุนจิ่นได้ยินเสิ่นเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ เป็นความสงบนิ่งแบบไม่โกรธไม่เคือง หลังถูกจับได้คาหนังคาเขา
“ฉันแค่สงสัยว่าทำไมแฟนเธอถึงไม่ยอมเปิดกล้อง”
จางซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กล้องหันกลับมาจับภาพใต้คางของเธออีกครั้ง เธอยิ้มให้หน้าจอ เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากครึ่งหนึ่งที่โค้งขึ้น “เพราะเขาขี้เหร่”
ต้วนฉุนจิ่น “...”
“กลัวทำฉันตกใจน่ะ” จางซีเสริม น้ำเสียงจริงใจจนไร้ช่องโหว่ “ฉันบอกเขาไปแล้วว่าฉันเป็นคนดูหน้าตา ถ้าเขาหน้าตาไม่ดี ฉันจะไปทันที เขาก็เลยไม่กล้าเปิดกล้อง”
“คบกันออนไลน์เหรอ?” เสิ่นเยี่ยนถาม
“อือ แฟนฉันรวยมากเลยนะ ให้เงินฉันใช้เดือนละหลายแสน”
น้ำเสียงของจางซีหวานเลี่ยน ทุกคำล้วนฟังดูฉาบฉวย ราวกับตั้งใจพูดให้ใครบางคนได้ยินโดยเฉพาะ
เสิ่นเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป
ห้องซ้อมกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
จางซีก้มมองโทรศัพท์ น้ำเสียงกลับมาเป็นปกติ “ฮัลโหล ท่านราชา ยังอยู่ไหม?”
ต้วนฉุนจิ่นปล่อยมือที่เท้าหน้าผาก “อยู่”
คำเดียว แห้งห้วน สุขุม ราวกับเมื่อครู่ไม่เคยเสียการควบคุมเลยสักนิด
“เสียงคุณเป็นอะไรไป? คอแหบเหรอ? ดื่มน้ำอุ่นเยอะ ๆ นะ”
ต้วนฉุนจิ่นไม่ได้ตอบคำถามนั้น
“คนเมื่อกี้”
“หืม?”
“คู่เต้นของคุณ”
“อ๋อ เสิ่นเยี่ยน ทำไมเหรอ?”
สายตาของต้วนฉุนจิ่นหยุดอยู่บนริมฝีปากที่โค้งขึ้นของเธอในจอ