หลังเหออวี่พูดประโยคนั้นออกมาว่า “ทุกคน ต้วนฉุนจิ่นของพวกเรา กำลังคบออนไลน์อยู่” บรรยากาศก็เหมือนถูกไฟฟ้าช็อต ทุกคนพากันสะท้านไปทั้งตัว
แฟนสาวของเฉินไป๋หลินมือสั่น ตะเกียบคีบแซลมอนอยู่พลันร่วงลงจานรองดังแปะ
กุ้งที่เคนเพิ่งแกะเสร็จค้างอยู่กลางอากาศ ปากอ้ากว้างจนยัดลูกกอล์ฟเข้าไปได้ทั้งลูก
ทุกคนมองชายหนุ่มผู้เย็นชา เคร่งขรึม และถึงขั้นต้องใส่น้ำแข็งทรงสี่เหลี่ยมลูกบาศก์มาตรฐานสองก้อนลงในน้ำโซดา ราวกับกำลังมองมนุษย์ต่างดาว
ต้วนฉุนจิ่นคบออนไลน์เนี่ยนะ?
เรื่องนี้เหลวไหลยิ่งกว่าการที่คณะนิติศาสตร์ฮาร์วาร์ดประกาศยุบคณะในวันพรุ่งนี้เสียอีก
“เรื่องจริงเหรอ?” เจสันหันไปถามเหออวี่ “ขนาดศาสตราจารย์สาวสวยจากโคลัมเบียในงานสัมมนา เขายังแทบไม่ชายตามองเลย แล้วนายมาบอกฉันว่าเขามีแฟนแล้ว? แถมยังคบออนไลน์อีก?”
เหออวี่ยักไหล่ทั้งสองข้าง “ฉันเห็นกับตาว่าเขายิ้มให้โทรศัพท์ ยิ้ม! พวกนายรู้ไหมว่านี่หมายความว่าอะไร? ต้วนฉุนจิ่นยิ้มแล้วนะ”
โต๊ะอาหารเงียบกริบไปสองวินาที
จากนั้นเสียงฮือฮาก็ดังกว่าเมื่อครู่อีก
“ผู้หญิงแบบไหน?”
“คนจีนในประเทศหรือนักศึกษาต่างชาติ?”
“หน้าตาเป็นยังไง มีรูปไหม?”
ต้วนฉุนจิ่นคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วยกน้ำโซดาขึ้นจิบ “ไม่มี”
“เห็นไหม เขาหวงจะตาย” เหออี่เติมเชื้อไฟ “ขนาดฉันยังไม่ให้ดูเลย เมื่อสองสามวันก่อนฉันเอาโทรศัพท์เขาไปคุยกับเสี่ยวเฟิ่งเฟิ่งไม่กี่ประโยค เขาก็เริ่มลับมีดแล้ว”
ต้วนฉุนจิ่นเหลือบมองเหออวี่ หยิบผ้าเปียกสีขาวล้วนบนโต๊ะขึ้นมาเช็ดนิ้วเรียวยาวเป็นข้อ ๆ ราวกับกำลังเตรียมตัวก่อนผ่าตัด