ต้วนฉุนจิ่น: “……”
เหออวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลั้นหายใจแทบแย่อยู่แล้ว พอเห็นข้อความชัด ๆ ก็หัวเราะจนล้มลงไปบนโซฟา “ฮ่า ๆ ๆ ๆ! สี่สิบล้าน! เหล่าต้วน เธอกล้าเรียกจริง ๆ! นี่คิดว่านายเป็นเคาน์เตอร์ธนาคารเคลื่อนที่หรือไง?”
ต้วนฉุนจิ่นสีหน้าเรียบเฉย
ดี:【คุณคิดว่าความลับของนายจ้างคุณมีค่าถึงสี่สิบล้านหรือไง?】
เทปกาวถอนขนขาเธอ:【ไม่ ฉันคิดว่าจรรยาบรรณในอาชีพของฉันมีค่าถึงสี่สิบล้าน】
เทปกาวถอนขนขาเธอ:【ฉันกลับถึงหอแล้ว พรุ่งนี้อย่าลืมส่งสัญญาฉบับสุดท้ายมาให้ฉันนะ ใช้ฉบับที่ฉันแก้ไว้ ขาดหน้าที่แฟนไปแม้แต่ข้อเดียวก็ไม่เซ็น】
ดี:【ตัดหน้าที่แฟนออก】
เทปกาวถอนขนขาเธอ:【ไม่ฟัง ไม่ฟัง เต่าท่องพระสูตร】
-
กลับถึงหอพัก
หลิวเหมิงอาบน้ำเสร็จก็ปีนขึ้นเตียง กอดหมอนแล้วนึกถึงเรื่องระทึกใจในคืนนี้ไม่หาย “ซีซี พรุ่งนี้เกาหวังต้องเอาเรื่องนี้มาโยนใส่เธอแน่ คนอย่างเขาใจแคบยิ่งกว่ารูเข็มเสียอีก”
จางซีเช็ดผมจนแห้ง ลากเก้าอี้มานั่งแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ “ถ้าเขากล้ามาหาเรื่องฉัน ฉันก็กล้านอนแผ่เรียกค่าเสียหาย”
จางซีเปิดแอปธนาคารบนมือถือ
ใส่รหัสผ่าน เข้าสู่หน้าจอโอนเงิน
ผู้รับเงิน: หลิวเหมิง
จำนวนเงิน: 300,000
กด ยืนยัน
【บัญชีเลขท้าย 8864 ของคุณโอนเงินจำนวน 300,000.00 หยวนให้หลิวเหมิงแล้ว】
โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเตียงของหลิวเหมิงสั่นขึ้น เธอหยิบมาดูแวบหนึ่ง ดวงตาแทบถลนออกมา
“สามแสน?!” เธอผุดลุกขึ้นนั่งจนหัวกระแทกราวเตียงดัง “โครม” อึ้กหนึ่ง เธอไม่สนใจความเจ็บ รีบมุดออกมาจากเตียงชั้นบนอย่างทุลักทุเล “ซีซี! โอนเงินให้ฉันตั้งเยอะทำไม!”
จางซีปิดคอมพิวเตอร์ “ตอนนั้นเราตกลงกันแล้วนี่ เงินที่ตามกลับมาได้แบ่งกันคนละครึ่ง”
“โธ่ บ้านเธอกำลังต้องใช้เงินนี่ เงินแค่ไม่กี่แสน ฉันขายกระเป๋าสักใบก็หาได้แล้ว” หลิวเหมิงเก้อเขินอยู่บ้าง