จางซีแบ่งเงินสดห้าหมื่นออกเป็นหลายกอง
“สองหมื่นเอาไว้เช่าบ้าน จ่ายค่ามัดจำกับค่าเช่าล่วงหน้าสามเดือน หาห้องสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ใกล้ป้ายรถเมล์ มีน้ำมีไฟ มีเครื่องปรับอากาศ”
“หนึ่งหมื่นให้ย่าตรวจร่างกายกับซื้อยา”
“อีกหนึ่งหมื่นเป็นค่าใช้จ่ายประจำวัน”
“ที่เหลืออีกหนึ่งหมื่นเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉิน”
จางเจี้ยนผิงรีบค้านทันที “ไม่ได้! ถ้าเราย้ายออกไป บ้านหลังนี้ก็จะไม่ใช่ของเราอีกจริง ๆ!”
“ต่อให้เราไม่ย้าย บ้านก็ไม่มีทางกลับมาเป็นของเราอยู่ดี” จางซีมองเขา “พ่อ การจัดการทรัพย์สินไม่ใช่การเฝ้าศพนะ พ่อเฝ้าบ้านที่อยู่ไม่ได้ ขายก็ไม่ได้ จำนองก็ไม่ได้หลังหนึ่งไว้ สุดท้ายก็มีแต่จะทำให้ย่ากับแม่ทรุดลง”
ริมฝีปากของจางเจี้ยนผิงขยับ แต่พูดอะไรไม่ออก
จางซีพูดต่อ “ตอนสร้างวิลล่าหลังนี้ใช้เงินสองสิบล้าน ตอนนี้ราคาเริ่มประมูลอยู่ที่สองล้านแปดแสน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ? เพราะถูกอายัด เพราะมีข้อพิพาท แล้วก็ไม่มีใครกล้ารับช่วงต่อ ทรัพย์สินอื่น ๆ ก็ถูกขายในราคาถูกแบบนี้เหมือนกัน ยิ่งยืดเยื้อก็ยิ่งขาดทุน”
จางเฉินอดแทรกขึ้นมาไม่ได้ “ถ้าครอบครัวเราย้ายออกไปอีก ก็ไม่เหลืออะไรเลยจริง ๆ แล้วนะ”
จางซีหันไปมองเขา “นายคิดว่าบ้านที่ถูกตัดน้ำตัดไฟต่างอะไรกับใต้สะพานล่ะ?”
จางเฉิน “……”
“กลางหน้าร้อน แม่อยู่บ้านนั่งทำตุ๊กตาขนแกะ ไม่มีแม้แต่พัดลมสักตัว ผอมลงไปตั้งหลายจินแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ดวงตาของซูเหม่ยหลิงร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
“ย่าอายุ 75 แล้ว แค่เข้าออกโลงยังต้องพักตั้งสิบนาที พวกคุณไม่รู้กันเลยหรือไง?”
หวงซี่เฟิ่งกระแอมเบา ๆ “ร่างกายย่ายังแข็งแรงดีอยู่”
จางซีไม่สนใจนาง
เธอมองจางเจี้ยนผิง “พ่อ เมื่อก่อนพ่อเป็นประธานบริษัท พ่อน่าจะเข้าใจเรื่องการตัดขาดทุนมากกว่าใคร”
จางเจี้ยนผิงก้มหน้า มองแผ่นกระดาษแข็งบนพื้น ผ่านไปนาน เขาก็พูดเสียงเบาว่า “พ่อแค่รู้สึกว่าตัวเองทำให้พวกเธอผิดหวัง แม้แต่กระเบื้องแผ่นสุดท้ายเหนือหัวก็ยังรักษาไว้ไม่ได้”
ห้องรับแขกเงียบลง
จางซีหยิบเงินปึกหนึ่งขึ้นมา แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเขา