จางซีมอง【ราชาพญาเขาทอง】ที่ลอยค้างอยู่ตรงขอบบนของหน้าจออย่างมั่นคง
【คุณต้องการเท่าไร?】ประโยคนี้ชวนให้รู้สึกถึงการหยิบยื่นความช่วยเหลือจากที่สูงอย่างเหนือกว่า
มุมปากของจางซียกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ดวงตาใต้หน้ากากอนามัยเป็นประกายเจ้าเล่ห์และไร้ความหวาดหวั่น
เธอไม่ยอมทำตามที่เขาต้องการเสียอย่าง
เธอเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้กล้อง ประสานมือรองคางไว้ เสียงที่ส่งผ่านไมโครโฟนฟังดูเกียจคร้านเล็กน้อยและนุ่มพร่า “เต้นมาเกือบชั่วโมง เหงื่อออกเต็มตัวแล้ว เหนื่อย วันนี้ไม่เต้นแล้วนะ อยู่คุยกับทุกคนสักพักดีกว่า”
ข้อความในช่องแสดงความคิดเห็นพลันหลั่งไหลเข้ามา
【ในที่สุดพี่สาวก็ยอมคุยแล้ว!】
【เมื่อกี้เต้นเท่มาก แต่เสียงตอนคุยกลับนุ่มขนาดนี้ น่ารักเพราะความต่างสุด ๆ】
【ที่รัก มีแฟนหรือยัง?】
สายตาของจางซีจับข้อความนี้ได้อย่างแม่นยำ เธอเอียงศีรษะนิด ๆ สายตาราวกับทะลุผ่านหน้าจอไปตกอยู่ที่ใครคนหนึ่งโดยตรง
“มีแฟนหรือเปล่าเหรอ?” เธอหัวเราะเบา ๆ ดวงตากลมโตค่อย ๆ กะพริบ “เรื่องนี้พวกคุณต้องไปถามราชาพญาเขาทองแล้วล่ะ”
ภายในห้องรับรองส่วนตัวของสถานบันเทิง
เหออวี่สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนตบต้นขาตัวเองดังฉาด “พี่ต้วน! เธอยอมรับแล้ว! เธอประกาศสถานะให้พี่ต่อหน้าคนเป็นหมื่นเลยนะ!”
ต้วนฉุนจิ่นเอนหลังพิงพนักโซฟา แนวกรามแข็งเกร็งขึ้นเล็กน้อย
เขาเกลียดอย่างยิ่งที่คนอื่นพยายามโยงความสัมพันธ์กับเขา ทว่าพอได้ยินคำพูดหยั่งเชิงของเธอ ความหงุดหงิดในใจก็กลับสงบลงไปครึ่งหนึ่งอย่างประหลาด
ราวกับเห็นสัตว์เลี้ยงคล้องป้ายชื่อของเขาไว้ที่คอด้วยตัวเอง
เขาไม่พูดอะไร แต่มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่