【บัญชีเลขท้าย 8864 ของท่าน (ชื่อบัญชี: หวงซี่เฟิ่ง) ได้รับเงินโอนข้ามประเทศเมื่อเวลา 23:45 น. คิดเป็นเงินหยวน 520,000.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือที่ใช้ได้: 591,502.50 หยวน】
ดวงตาของจางซีเบิกกว้างขึ้นทันที
เธอกลั้นหายใจ ก่อนใช้นิ้วแตะเปิดรายละเอียดรายการเงินเข้า
รายการแรก: 500,000 หยวน หมายเหตุ【เงินประกันความร่วมมือ】
รายการที่สอง: 20,000 หยวน หมายเหตุ【ค่าอาหารพนักงาน】
หลักหน่วย หลักสิบ หลักร้อย หลักพัน หลักหมื่น หลักแสน
ห้าแสนสองหมื่น!
เงินสดจริง ๆ! ไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น โอนเข้าบัญชีของคุณย่าเธอมาโดยตรง!
“เหมิงเหมิง!” จางซีเงยหน้าพรวด ดวงตาเปล่งประกายวาววับราวกับมีแสงสีเขียว
หลิวเหมิงสะดุ้งจนโผล่ครึ่งตัวออกมาจากเตียงชั้นบน “เป็นอะไรไป? พวกทวงหนี้เอาสีแดงมาสาดหน้าบ้านเธออีกแล้วเหรอ?”
“เปล่า!” จางซีคว้าถังบะหมี่ผักกาดดองสูตรโบราณที่เพิ่งชงเสร็จบนโต๊ะ แล้วโยนลงถังขยะข้างประตูอย่างแม่นยำในพริบตา
“ซีซี ทำอะไรน่ะ! นั่นเสบียงมื้อสุดท้ายของเธอเลยนะ!”
“จะกินบะหมี่สำเร็จรูปทำไม! ฉันจะไปกินของอร่อยที่ถนนตลาดกลางคืนหน้าประตูมหาวิทยาลัย!” จางซีหมุนตัวด้วยความตื่นเต้น เส้นผมยาวสะบัดเป็นวงโค้งงามกลางอากาศ “ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว! กรี๊ดดดด เหมิงเหมิง ฉันมีเงินแล้ว!”
หลิวเหมิงสูดหายใจเฮือก “ห้าแสน?! เขาโอนมาจริง ๆ เหรอ?!”
“ยังไม่หมดนะ” จางซีชี้ไปยังหมายเหตุบนหน้าจอ “เขาโอนเพิ่มมาอีกสองหมื่น บอกว่าเป็น ‘ค่าอาหารพนักงาน’”
หลิวเหมิงกลืนน้ำลาย “คนที่พูดอยู่ตลอดว่าจะตัดลิ้นคนอื่น นึกไม่ถึงว่าจะใส่ใจเหมือนกันนะ?”
“ใส่ใจบ้าอะไรล่ะ” จางซีกลอกตา “นี่เป็นแผนกัดกร่อนของนายทุน หวังจะใช้ของกินกัดกร่อนเจตจำนงที่พรุนเป็นรูของฉัน”