ห้อง 4402 และ 4403 ที่อยู่ติดกันเธอก็ดูแล้ว สภาพแวดล้อมและการจัดวางเหมือนกันเปะทุกอย่าง ไอเทมเกมก็เป็นประแจเหมือนกัน
ไป๋เซียวรู้สึกว่าไอเทมประแจนี้ดูจะหาง่ายเสียจนเกลื่อนกลาดไปหมด ไอเทมที่เพิ่มโอกาสรอดชีวิต อย่างน้อยก็ไม่น่าจะหาง่ายขนาดนั้นใช่ไหม
ซื่อซื่อบอกว่าแต่ละชั้นมีห้องพัก 99 ห้อง ไป๋เซียวคิดว่าตัวเองน่าจะดูอีกสองสามห้อง เผื่อว่าจะมีไอเทมอื่นด้วย
หลังจากดูหลายห้องติดกัน ไป๋เซียวก็สรุปได้อย่างหนึ่ง
ไอเทมในห้องพักตอนนี้พบแค่สามอย่างคือ ประแจ ไม้กวาดแบบเก่า และกระถางต้นไม้ succulent
และไอเทมของทุกห้อง วางอยู่ในกระเบื้องแผ่นเดียวพอดี ทำให้ไป๋เซียวยิ่งมั่นใจว่ากระเบื้องหนึ่งแผ่นวางไอเทมได้อย่างเดียว และเกมเอาชีวิตรอดนี้มีแนวโน้มสูงมากที่จะติดแท็ก tower defense
ไอเทมที่อยู่ตามทางเดินมีมากกว่าในห้องอยู่สองอย่าง คือ กล่องเหล็กสีแดงเก่าๆ และกระเทียมทั้งหัวที่ดูธรรมดามาก
ตอนแรกเห็นกระเทียมไป๋เซียวก็ยังงง เพราะก่อนหน้านี้เธอเคยเห็นกระเทียมทั้งหัวแค่ในครัว ถ้าไม่ใช่เพราะกระเทียมเรืองแสง เธอคงคิดว่ามันคือเศษขยะในครัว
ไอเทมเกมทั้งห้าอย่างนี้ ดูเหมือนมีแค่ประแจที่มีพลังโจมตีนิดหน่อย ยังไงก็เป็นเหล็ก ถ้าใช้แรงเหวี่ยงก็ทำให้หัวแตกได้
แต่ไป๋เซียวก็ไม่ยอมแพ้ ซื่อซื่อบอกว่าไอเทมในห้องเป็นแบบสุ่ม เผื่อว่าจะมีไอเทมพิเศษหายากอยู่ด้วยก็ได้
ไป๋เซียวปิดประตูห้อง 4434 แล้วเดินต่อไปตามทางเดินที่ว่างเปล่า จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงคลุมเครือมาจากที่ไกลๆ มีผู้เล่นขึ้นมาชั้น 44 แล้วหรือ เธอหยุดเดินและตั้งใจฟัง
ลิฟต์บ้าเอ๊ย ฉันกดชั้น 88 ชัดๆ ทำไมส่งฉันมาชั้น 44 วะ เสียหรือเปล่าเนี่ย
"ให้ตายสิ ทำไมต้องเป็นชั้น 44 ซึ่งเป็นเลขไม่เป็นมงคลขนาดนี้ด้วย อย่าหลอกฉันเลย ฉันขี้อายมากจริงๆ นะ ถ้าหลอกอีกฉันจะเครียดจนระเบิด"
คนพูดมีสองคน แต่ไป๋เซียวยังได้ยินเสียงสะอื้นของอีกคนปนอยู่ในเสียงของพวกเขาด้วย นี่มันขึ้นมาพร้อมกันสามคนเลยหรือ
ไป๋เซียวรู้สึกกดดันขึ้นมาทันที ตอนนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงของซื่อซื่อ
[ผู้เล่นที่รัก ตึกหอพักหลายชั้นเต็มแล้ว หากชั้นที่คุณเลือกเต็ม ลิฟต์จะส่งคุณไปยังชั้นที่ยังไม่เต็มแบบสุ่ม ซื่อซื่อขอแจ้งให้ทราบ ตอนนี้ชั้นที่ยังไม่เต็มมี ชั้น 4 ชั้น 14 ชั้น 24 ชั้น 34 ชั้น 44 ชั้น 54 ชั้น 64 ชั้น 74 ชั้น 84 ชั้น 94]
เสียงของซื่อซื่อเพิ่งจบลง ไป๋เซียวก็วิ่งอย่างบ้าคลั่งไปตามทางเดิน
คนส่วนใหญ่ยังคงไม่ชอบชั้นที่มีเลข 4 อยู่ดี โดยเฉพาะการทะลุมิติมาอยู่ในที่แปลกและน่ากลัวแบบนี้
ตอนนี้นอกจากชั้นที่มีเลข 4 ชั้นอื่นเต็มหมดแล้ว เธอต้องรีบเลือกห้องให้ไว ไม่งั้นเดี๋ยวผู้เล่นจำนวนมากจะเข้ามาที่ชั้น 44 แน่นอน
ไป๋เซียวดูอีกหลายห้องติดกัน ไอเทมเกมในนั้นก็ยังเหมือนเดิม ไป๋เซียวรู้สึกผิดหวังและท้อแท้ แม้ว่าเธอจะเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระแล้ว แต่กล้ามเนื้อที่ลีบไม่ได้ฟื้นตัว เดินมานานขนาดนั้น วิ่งอีกนิด ร่างกายตอนนี้แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
ข้างๆ ยังมีประตูห้อง 4444 อีกบาน ถ้าข้างในยังไม่มีไอเทมพิเศษอีก เธอก็ทำได้แค่ยอมจำนน
ไป๋เซียวเปิดประตูห้อง 4444 ด้วยความหวังสุดท้าย พอเห็นไอเทมข้างในเธอก็ชะงัก แล้วก็ดีใจจนแทบคลั่ง
ข้างเตียงเล็กๆ ที่ทรุดโทรมในห้อง 4444 มีหนังสือสีทองอร่ามวางอยู่ หน้าปกเขียนว่า 《สารานุกรมไอเทมเกมฉบับสมบูรณ์》
ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการที่สุดก็คือเล่มนี้แหละ ไม่งั้นต่อให้ไอเทมหายากสุดๆ วางอยู่ตรงหน้าเธอ เธอก็ไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร
ไป๋เซียวกลัวว่าห้องนี้จะถูกคนอื่นแย่งไป จึงรีบล็อกประตูทันที แล้วตะโกนเบาๆ ว่า: "ห้องนี้แหละ ฉันจะผูกกับห้องนี้"
เสียงของเธอเพิ่งจบลง เสียงที่คุ้นเคยของซื่อซื่อก็ดังขึ้นในหัวเธอ
[ยินดีด้วย ผู้เล่นผูกกับห้อง 4444 สำเร็จ ได้รับไอเทมเกม 《สารานุกรมไอเทมเกมฉบับสมบูรณ์》 เธอเป็นคนโชคดีจริงๆ ตอนนี้กรุณาตั้งชื่อในเกมให้ตัวเองหน่อย]
พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนในเกมพูดว่า 'เธอเป็นคนโชคดีจริงๆ' ไป๋เซียวก็อารมณ์ดีขึ้นมา ไอเทมพิเศษในห้องมีจริงๆ นี่แหละ โชคดีที่เธอไม่ยอมแพ้
ในเวลาเดียวกัน แผงเกมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าไป๋เซียว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองสามารถเปิดปิดแผงเกมได้ด้วยความคิด เธอก็ลองทำดู
แค่คิด แผงก็หายไป คิดอีกที แผงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง
[ข้อมูลผู้เล่น
ชื่อเล่น: ยังไม่ได้ตั้ง (ถ้าไม่ตั้ง ระบบจะสุ่มชื่อให้เองนะ)
อายุ: 19 ปี
ห้องที่ผูก: 4444
ค่าพลังชีวิต: 30 (โอ้พระเจ้าเธอกำลังจะตายหรือไง กระดูกหุ้มหนังชัดๆ แม้แต่สัตว์ประหลาดยังไม่สนใจจะกิน)
พลัง: 5 (ขี้แพ้ชัดๆ ไอ้ขี้แพ้ ฉันพนันว่าเธออยู่ได้ไม่นาน)
สภาพร่างกาย: 5 (ชาติก่อนเธอไม่เคยออกกำลังกายเลยหรือไง)
ความว่องไว: 8 (เพิ่งรู้จักแขนขาของตัวเองหรือไง)
พลังต่อสู้: 15 (ว้าว มีชีวิตอยู่แล้วกล้าสู้จริงๆ แต่ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไร)
อุปกรณ์: ไม่มี
เหรียญฝันร้าย: 0]
ขนตาของไป๋เซียวสั่นเล็กน้อย เธอไม่สนใจคำประเมินที่ดูเหมือนประชดประชัน เธอสนใจตรงที่คำประเมินบอกว่าเธอเป็นกระดูกหุ้มหนัง แม้แต่สัตว์ประหลาดยังไม่กิน นั่นหมายความว่าตอนกลางคืนในตึกหอพักจะมีสัตว์ประหลาดกินคนงั้นหรือ
คนส่วนใหญ่จะกลัวสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จัก ไป๋เซียวก็เหมือนกัน
หลังจากตื่นตระหนกเพียงชั่วครู่ ไป๋เซียวก็กำหมัดแน่น คำประเมินพนันว่าเธออยู่ได้ไม่นาน แต่มันไม่รู้หรอกว่าเธอปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่มากแค่ไหน
ตอนที่เธอนอนแน่นิ่งเหมือนกองเนื้อบนเตียง เธอปรารถนาทุกวินาทีที่จะได้เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเหมือนคนปกติ ในที่สุดความปรารถนาของเธอก็เป็นจริง ไม่ว่าที่นี่จะมีสัตว์ประหลาดอะไร ก็ไม่สามารถหยุดยั้งเธอจากการมีชีวิตอยู่ต่อไปได้
ไป๋เซียวตั้งชื่อในเกมว่า 'โรคภัยหายสิ้น' ซึ่งจริงๆ แล้วนี่คือความหมายดั้งเดิมของชื่อเธอ
ตอนที่เธอเกิด เธอคลอดก่อนกำหนด ต้องอยู่ตู้อบที่โรงพยาบาลพักหนึ่ง ดังนั้นพ่อแม่ของเธอจึงตั้งชื่อเธอว่าไป๋เซียว ไป๋เซียว โรคภัยหายสิ้น ชื่อของเธอมีความหมายแฝงถึงคำอวยพรของพ่อแม่ ขอให้เธอโรคภัยหายสิ้น มีสุขภาพแข็งแรงและปลอดภัย
เธอก็เติบโตมาอย่างแข็งแรงจริงๆ อย่างน้อยก็จนถึงก่อนอายุสิบห้าปี
ตอนอายุสิบห้า เธอถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง พ่อแม่ของเธอรับไม่ได้กับข่าวร้ายนี้ จิตใจแทบจะพังทลาย เพื่อรักษาเธอพวกเขาใช้เงินไปมากมาย แต่เงินเหล่านั้นก็เหมือนโยนลงน้ำ ได้ยินแม้แต่เสียงก็ไม่ได้ยิน
พวกเขาหาหมอชื่อดังทั่วโลก ทุกคนบอกว่าโรคนี้ตอนนี้ยังไม่มีทางรักษาให้หายขาด ไป๋เซียวเห็นผมหงอกของแม่มากขึ้นเรื่อยๆ หลังของพ่อค้อมลงเรื่อยๆ
ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอพ่อแม่ ไป๋เซียวเห็นรอยย่นที่หางตาพวกเขาชัดมาก เรื่องที่พวกเขาพูดกันตอนนั้นไป๋เซียวจำไม่ได้แล้ว รู้แค่ว่าพวกเขาเลิกรากันและจะหย่า แล้วถามว่าเธอตกลงไหม
ไป๋เซียมองสายตาที่ระมัดระวังของพวกเขา แล้วพยักหน้าเบาๆ พอเธอพยักหน้า พ่อแม่ของเธอก็โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด
ตั้งแต่นั้นมาไป๋เซียวก็ไม่เคยเจอพวกเขาอีกเลย จนกระทั่งวันหนึ่ง พี่เลี้ยงผู้หญิงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำลายที่ไหลออกจากปากให้เธออย่างไม่รู้จักเบื่อ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเวทนาว่า พ่อแม่ของเธอมีครอบครัวใหม่แล้ว และทั้งคู่ก็มีลูกที่แข็งแรง
ไป๋เซียวไม่ได้รู้สึกเศร้ามากนัก เพราะเธอเดาได้ตั้งนานแล้ว แต่ในวินาทีถัดมา พี่เลี้ยงผู้หญิงก็อุทานออกมา แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าที่เพิ่งเช็ดน้ำลายเช็ดหน้าของเธอ แล้วถามว่าเธอร้องไห้ทำไม