“เคร้แคร็ก……”
ดวงตาอุกกาบาตในภาชนะสั่นไหวเบื้อง ๆ รอยแตกเล็ก ๆ ลุกลามจากจุดหนึ่ง ขยายออกเหมือนใยแมงมุม
โหลวกวานซานหดกำปืน เป่าลมหายใจลงบนหัวมือ
"เข้าใจแล้ว ตามคำสัญญา เราปล่อยนายออกมา จากนี้ไปก็แล้วแต่โชคชะตาของแต่ละคน"
อุ่นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ร่างสองเงากำลังเดินจากไปยังโลกภายนอก
"พวกนาย……ไม่อยากทำลายโลกแบบนี้ทิ้งงั้นรึ?"
ฝีเท้าทั้งสองไม่หยุด เพียงสะบัดมือเบา ๆ แล้วเดินหายเข้าไปในความมืด ไม่ตอบกลับอะไรเลย
คนนอกที่เพิ่งมาถึงใหม่ ถ้าแค่รู้สึกเองว่าโลกนี้มันไม่ใช่ ก็ลงมือดัดแปลงมันซะสบาย ๆ ไม่ยี่หระ
แล้วพวกนั้นก็จะต่างอะไรกับเหล่าเทพเจ้าที่เอาความต้องการส่วนตัวของตัวเองไปบังคับทุกคน บังคับให้โลกเปลี่ยนแปลงตาม เย้ยหยันและหยิ่งผยองอยู่ไหน
ยิ่งกว่านั้น การช่วยเหลือของคนอื่น ไม่มีวันเทียบกับการดิ้นรนของตัวเอง
การลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง กับถูกคนอื่นพยุงขึ้นมา ต่างกันคนละขั้วฟ้าคนละขอบดิน
แต่ว่า……
โข่วอิ้งเหลือบสายตา เงาใต้เท้ายืดยาวออกไป ณ มุมที่อุ่นมองไม่เห็น มันเผาละลายพลังที่เกาะกุมอยู่บนโซ่ตรวนกลืนกินอย่างเบามือ แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
"ถ้าจริง ๆ ต้องการความช่วยเหลือ บางทีเราอาจจะลงมือช่วยก็ได้นะ"
จากนั้น ในพื้นที่ชั้นล่างสุดของคุก ก็เหลือเพียงเสียงหายใจแผ่ว ๆ ของอุ่นเท่านั้น
หล่อนเงยหน้ามองกล้องตรวจจับที่อยู่ทุกซอกทุกมุม สิ่งเหล่านั้นดูเหมือนจะถูกอะไรมาหลอกไว้ ไม่มีเสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น
เหลือเพียงเสียงหายใจของตัวเอง ไม่มีเสียงอื่นใดอีก
พวกขอเก็บสองคนนั้นราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย