หน้าดินแดนต้องห้าม เขตแปดของเขตสงคราม สองร่างยืนเผชิญหน้ากัน
หยางโหยวรั้งตัวซูอูเว่ยผู้เงียบขรึมเอาไว้
"พี่ซู นายใจเย็นๆ ก่อน"
ซูอูเว่ยมองเขาอย่างเย็นชา สีอำพันอบอุ่นที่เคยมี ตอนนี้กลับส่องประกายเยือกเย็น
"ออกไป"
หยางโหยวส่ายหัว "ฉันไม่ยอมออกไป นายต้องเชื่อเย่ปู้หวี่ เธอไม่ใช่คนที่ตายง่ายๆ แบบนั้น"
"เพราะงั้นฉันยิ่งต้องไป" ซูอูเว่ยไม่อยากคุยกับหยางโหยวที่นี่ตรงๆ เดินตรงเข้าดินแดนต้องห้าม
หยางโหยวใจสั่นด้วยความร้อนรน ถ้าปล่อยให้ซูอูเว่ยไปจริงๆ ด้วยความที่เขาให้ความสำคัญกับองค์กรฉุดฟ้าพังทลายขนาดนั้น รับรองได้ว่าเกิดเรื่องที่ไม่อาจย้อนกลับได้แน่
"ฉันไปถามหมอผีที่สำนักไป๋เจ๋อ ให้พวกเขาทำนายครั้งล่าสุด แต่ทุกคนที่มีพลังทำนายล้วนล้มเหลว แม้เย่ปู้หวี่จะสิ้นชีพ แต่กลับสืบหาวิญญาณของเธอไม่พบเลย
ขนาดคนทำนายยังถูกพลังสะท้อนกลับจนบาดเจ็บ นี่แสดงว่าเธอยังมีโอกาสรอด พี่ซู นายไม่อยากให้เธอกลับมาแล้วเห็นพวกเราตายบ้างเจ็บบ้างใช่ไหม"
ซูอูเว่ยไม่หยุด ยืนกรานจะเข้าไปในดินแดนต้องห้าม
หยางโหยวตัดสินใจได้ เอื้อมมือไปจับซูอูเว่ย
ขอโทษนะ ต่อให้ต้องใช้กำลัง ฉันก็ต้องพานายกลับไปให้ได้
วินาทีที่มือแตะไหล่ซูอูเว่ย ความร้อนแรงแผดเผาผิวหนัง เสียงดังฉ่า ฝ่ามือถูกไฟไหม้เกรียม
หยางโหยวรีบชักมือกลับโดยสัญชาตญาณ มองซูอูเว่ยด้วยความตกตะลึง
"ไม่เสียดายแม้ต้องเร่งพลังต้นกำเนิด นายบ้าไปแล้วจริงๆ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป นายจะกลายเป็นภัยธรรมชาติตัวจริง ตอนนั้นจะหันหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว"