หลานไห่และเสี่ยวไป๋มองหน้ากัน
"การเตรียมทัพขนาดใหญ่ขนาดนี้ แม้แต่หน่วยเสือขาวก็ยังถูกระดมมา ดูเหมือนว่าโลกปัจจุบันจะไม่คิดไว้มือ และตั้งใจจะทุ่มสุดตัวจริงๆ"
ราชาสายลมสายฟ้าขยี้หน้า:"ประเด็นไม่ใช่เรื่องนี้ ... ประเด็นคือ ... เราจะไปสู้กับภัยธรรมชาติระดับสิบเอ็ด [นิรันดร์เยือกแข็ง] โดยตรงจริงๆ เหรอ?"
เสี่ยวไป๋แก้:"ต้องเพิ่ม [ผู้กลืนกินรวงข้าว] อีกหนึ่ง"
ราชาสายลมสายฟ้าฟังแล้วอยากตาย
มันเป็นหายนะระดับราชา หว่านหลานกลับตั้งใจจะให้มันไปชักเย่อกับภัยธรรมชาติระดับสิบเอ็ด
อยากให้มันตายก็พูดตรงๆ สิ ทำไมต้องอ้อมวงใหญ่ขนาดนี้
หลานไห่มองไปที่สายลมที่พัดเข้ามาจากระยะไกล
"นางมาแล้ว"
ไม่รู้ว่าอะไรทำให้ตัวตนนี้ออกคำสั่งสุดบ้าบิ่นขนาดนี้
ราชาสายลมสายฟ้าเดินเข้าไปหา
"หว่านหลาน พวกเธอฉุดฟ้าพังทลายกำลังทำอะไรกันแน่ ให้พวกเราไปสู้ภัยธรรมชาติระดับสิบเอ็ด พูดจริงหรือ?"
หว่านหลานเหลือบมองมัน:"ไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป"
"จริงเหรอ?"
หว่านหลานไม่สนใจมัน แต่หันไปมองเสี่ยวไป๋และหลานไห่ แล้วอธิบายเป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้
"เย่ปู้หวี่บุกเดี่ยวเข้าไปในอาณาเขตของ [นิรันดร์เยือกแข็ง] [ผู้กลืนกินรวงข้าว] ก็อยู่ที่นั่นด้วย ตอนนี้ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ฉันอยากขอให้พวกเธอช่วยถ่วงเวลาให้พวกเรา
ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเห็นตัว ถ้าตายก็ต้องเห็นศพ ถ้าพวกเธอคิดว่าไม่ไหว จะจากไปก็ได้"
เสี่ยวไป๋ยกมือขึ้น:"ฉันไป เย่ปู้หวี่เป็นเพื่อนของฉัน ฉันต้องไปช่วยนาง"