หกสมาชิกทีมฉุดฟ้าพังทลายพากันจ้องมอง
ทีมขอบฟ้าโบกมือตะโกน: "พวกเราถูกบังคับ อาจารย์สือช่านเป็นคนสั่ง!"
สือช่านดึงตัวเย่ปู้หวี่ที่กำลังคิดจะหนีไว้: "ขอบคุณทีมขอบฟ้าที่ให้เกียรติ เรื่องก็ประมาณนี้ อีกเดี๋ยวจะมีคนมารับพวกเธอ เตรียมตัวแล้วออกเดินทางได้เลย"
โหลวกวานซานหน้าซีด มือไม้สั่น: "ผม...ผมตื่นเต้นนิดหน่อย"
หว่านหลานทุบโต๊ะตะโกน: "ช่วยบอกอะไรพวกเราสักหน่อยเถอะ ให้พวกเราไปแบบโง่ ๆ อย่างนี้ เป็นตุ๊กตาสิริมงคลหกตัวรึไง?"
มู่ปิงเกอขมวดคิ้ว คิดใคร่ครวญถึงความหมายที่แท้จริงที่ให้พวกเขาเข้าร่วม
โข่วอิ้งหมอบอยู่บนโต๊ะเหมือนนกกระทา เอามือกุมหัว ไม่อยากเผชิญหน้ากับความเป็นจริง
ซูอูเว่ยดูเหมือนหัวเราะชอบใจ แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้นกลับตื่นตระหนกสุดขีด
จบเห่ ทำไมถึงมาเจอเรื่องใหญ่แบบนี้ได้?
เย่ปู้หวี่...เย่ปู้หวี่ปวดท้อง
"อาจารย์คะ อาจารย์แน่ใจนะว่าไม่ผิด เรื่องการปรับโครงสร้างแม่น้ำลืมเลือน คิดว่ามันจะถึงตาเด็กใหม่อย่างพวกเราตอนไหนกัน?"
สือช่านพูดอย่างจริงจัง: "ดูเหมือนพวกเธอจะเข้าใจตัวเองดี แต่พลังในมือของเย่ปู้หวี่ เป็นปัจจัยใหม่ที่หอคอยวันสิ้นโลกเจาะจงเรียกให้เข้าร่วม"
เย่ปู้หวี่หายใจเข้าลึก ๆ ยืดหลังตรง จ้องมองสือช่านอย่างจริงจัง
"ถ้าอย่างนั้น...ฉันไปคนเดียวไม่ได้เหรอ ทำไมต้องลากพวกเขาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย?"
การปรับโครงสร้างแม่น้ำลืมเลือน เกาะมรณะ ศูนย์กลางของโลกปัจจุบัน ที่ที่หายนะจับจ้อง