โหลวกวานซานเคลื่อนย้ายมายังหน้าฝูงชนโดยตรง มาหยุดอยู่หน้า[โรงละครคู่ร่วงโรย]
"เฮ้เพื่อน ฉันว่าแก๊งพวกแกป่วยเป็นบ้าอะไรกัน ที่แท้ก็หาเรื่องให้โดนเกลียดชังให้พวกเรานี่เอง"
เสียงบรรยายหมายเลขเก้าปฏิเสธไม่ยอมรับ:"กรุณาอย่าได้คาดเดาตามอำเภอใจ"
โหลวกวานซานฉงนสงสัย:"นี่ต้องเดาด้วยเหรอ? ทุกคนก็เห็นกันจะจะอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"
พูดพลางหันไปมองคนอื่นๆ
ผู้เข้าแข่งขันรูปร่างสูงบางคนกอดแขน:"จริงนะ ที่มาสู้ในการแข่งขันผู้ตื่นรู้ได้ ก็ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นห้า ระดับหก บ่มเพาะมาถึงระดับนี้ได้ ยังไงก็ไม่โง่แน่นอน
[โรงละครคู่ร่วงโรย] พวกเธอน่าจะอธิบายได้นะ ว่าทำไมถึงมาปรากฏตัวที่การแข่งขันผู้ตื่นรู้ พวกเราอยากฟังคำอธิบายของพวกเธอ"
ผู้เข้าแข่งขันหญิงร่างสูงอีกคนก็เอ่ยขึ้น:"ใช่แล้ว อย่าเอาองค์กรฉุดฟ้าพังทลายมาเป็นไม้ประดับเลย พวกเราไม่ใช่ปืนในมือพวกเธอ"
เสียงบรรยายเริ่มอธิบายอย่างไม่พอใจ โหลวกวานซานก็ถอนตัวออกมาได้สำเร็จ หันไปมองหว่านหลานที่เดินมา แล้วโบกมืออย่างตื่นเต้น
"ไม่เจอกันนานเลยนะ หว่านหลาน"
หว่านหลานกวาดตามองโหลวกวานซานขึ้นลง กล้ามเป็นมัดๆ ถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อกล้ามสีดำ ด้านนอกใส่แจ็กเก็ตสีคาคี กางเกงขายาวทรงทำงานกับรองเท้าบู๊ตสั้น ทำให้ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไม่น้อย
นางเลิกคิ้วเล็กน้อย:"มานี่ไวอยู่นะ"
โหลวกวานซานยิ้ม แล้วชี้ไปข้างหลังด้วยนิ้วโป้ง