หว่านหลานขมวดคิ้ว สีหน้าเหมือนคนแก่มองโทรศัพท์มือถือ อึดอัดใจเหลือเกินที่มองดูเสียงบรรยายที่กลิ้งไปมาอย่างบ้าคลั่งสิ้นดี
แล้วก็มองไปที่เพื่อนร่วมทีมของตัวเอง
"นี่มัน...ไม่ใช่ถูกวางยาพิษเข้าให้แล้วใช่ไหม"
พิษที่เย่ปู้หวี่วางไว้?
หรือว่านี่คือสิ่งที่เธอพูดไว้ ผลงานการไปวางยาพิษด้วยตัวเอง?
มันไวเกินไปหน่อยนะ
คนแถวหน้าอ้าปาก:"นี่มันชัดว่าโดนผีเข้าให้แล้ว ไหนจะมีพิษประสาทแบบนามธรรมขนาดนี้"
แตงกวาเป็นบ้าอะไรกัน?
จากใน[โรงละครคูหรงโรย]มีเสียงบรรยายหลายคนเดินออกมา พาเบอร์เก้าออกจากที่เกิดเหตุ ให้เบอร์แปดมารับงานแทน
นิ้วมือคล่องแคล่วหมุนไมโครโฟน เบอร์แปดมุมปากยิ้มยกรูปเยาะเย้ยถากถาง ยื่นมือซ้ายไปทางฝูงชน ตะโกนเชิญชวน
"ใครที่สามารถมองข้ามขอบเขตของ[โรงละครคูหรงโรย]แล้วโยนอาวุธเข้ามาได้ ตอนนี้มีเพียงนักแสดงนำระดับตำนานที่พวกเรารักเท่านั้น ออกมาเถอะ ฉุดฟ้าพังทลาย!"
"ติ้ง~"
เบอร์แปดเลื่อนสายตาลง ระเบิดมือลูกหนึ่งกลิ้งจากด้านหลังมาถึงเท้าของตัวเอง
"เฮ้?"
ทิศทางที่สิ่งนี้มากันมันแปลก ๆ ไม่ควรจะถูกโยนมาจากฝูงชนหรอกหรือ ทำไมมาจากทางด้านหลัง?
ยังไม่ทันที่เขาจะคิดให้ละเอียด ระเบิดมือที่เท้าก็เหมือนเด็กเกเรที่ยิ้มกว้างอย่างสดใส ยิ้มจนคนตาบอดได้
"ปัง!"
ระเบิดมาถึงตามกำหนด พร้อมกับเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พัดเอาฝุ่นควันพวยพุ่งขึ้นมา
คนแถวหน้าถอยหลังไปหลายเมตรอย่างเป็นระเบียบ ยกมือขึ้นจะกันคลื่นระเบิด แต่กลับพบว่าไม่จำเป็นต้องทำ