กล้องกลับมาที่ฐานทัพเมืองเจ้าหยาง
เหล่าคุณครูทั้งหลายนั่งทรุดอยู่บนเก้าอี้เหมือนสุนัขตาย เหนื่อยแทบตาย แทบจะแลบลิ้นหอบ
แม้จะเตรียมตัวไว้แล้ว แต่พลังที่ได้จากการผนึก[การกัดกร่อนแห่งเหวลึก]ก็ยังหนักหนาเกินไป อุปกรณ์ปิดกั้นระดับแปดที่ฝังใต้ฐานทัพพังเสียหายยับเยิน
หลิวซ่วยยื่นนิ้วกลางออกมาสั่นเทาๆ พูดว่า "ภัยธรรมชาติระดับเก้าแค่นี้ ยังไงก็แค่นี้แหละ"
เย่ปู้หวี่ที่อยู่ข้างๆ ปรบมือตุ๊บๆ
"สมกับเป็นอาจารย์"
เธอนั่งยองๆ ลงข้างๆ สือช่าน ถอดวงแหวนหยกจากนิ้วออกมา จ้องมองด้วยตาที่เป็นประกาย
"อาจารย์ พวกคุณมีวิธีจัดการกับอันนี้ด้วยใช่ไหม"
สือช่านหลับตา รู้สึกอึดอัดใจ
"เราไม่ใช่โดราเอมอน ไม่ได้เก่งไปซะทุกเรื่อง รอให้ผู้อำนวยการพวกเขากลับมาก่อนค่อยว่ากัน"
"งั้นเหรอ" เย่ปู้หวี่เสียดายเล็กน้อย เก็บวงแหวนหยกกลับมา "ถ้าอย่างนั้นเราออกไปข้างนอกกันไหม..."
"ไม่ๆๆ!"
เหล่าครูที่ทรุดอยู่บนเก้าอี้ดีดตัวขึ้นมาทันทีเหมือนถูกผีสิง แม้แต่ซูอูเว่ยและคนอื่นๆ ก็พากันลุกพรวด
ปู่ทวดเอ๋ย ท่านเป็นปู่ทวดจริงๆ อย่าออกไปข้างนอกเลย ได้โปรด อย่าออกไปข้างนอกเลย!
มู่ปิงเกอที่เพิ่งจะฟื้นขึ้นมาได้ก็รั้งเย่ปู้หวี่ไว้ "อย่าเพิ่งออกไป ตอนนี้อย่างน้อยก็อย่าเพิ่งออกไป"
"แคร่ก..."
ทุกคนก้มหน้ามอง โข่วอิ้งกอดเก้าอี้อยู่ในท่าแปลกประหลาด ทรุดตัวลงกับพื้น แขนที่ยกขึ้นมากระตุกอยู่กลางอากาศ
สายตากวาดขึ้นไป โหลวกวานซานกำมือที่ว่างเปล่าไว้ มองโข่วอิ้งที่ลื่นล้มด้วยสีหน้าเก้อเขิน
"เอ่อ ฉันคิดว่าจะช่วยประคองไว้ แต่ไม่ทัน"