จ้าวเจ๋อสายตามองไปทางซ้าย หายนะที่เจอทีละครั้งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ถ้าไล่ตามลำดับแบบนี้ ระดับสี่บางทีอาจได้เจอราชาจริงๆ
ข้าคิดดู ตามปกติแล้ว ระดับไหนถึงจะเจอราชาได้นะ?
ระดับสี่ผู้ประทานพร ระดับห้านักบวชชั้นสูง ระดับหกจ้าว ระดับเจ็ดราชา...
จ้าวเจ๋อมองเย่ปู้หวี่ด้วยตาตั้ง ถึงกับพูดไม่ออก นี่มันคนเป็นจริงๆ ไม่ใช่ผีหรอกหรือ?
เด็กน้อย การที่แกยังมีชีวิตอยู่นี่ถือเป็นปาฏิหาริย์เลยนะ
หลานหวยอวี้เอามือก่ายหน้าผาก เย่ปู้หวี่ไม่ควรถูกตัดสินด้วยหลักการปกติ ไม่สิ ควรบอกว่าหน่วยฉุดฟ้าพังทลายไม่ควรถูกคาดเดาด้วยหลักการปกติ
พอคิดถึงแฟ้มเอกสารที่ล็อกไว้หลายชั้น เธอก็ปวดหัวเหมือนกัน
ไม่รู้ว่าการไปแม่น้ำลืมเลือนครั้งนี้ จะดีหรือร้ายสำหรับพวกเขา
“ครึ่งเดือนจากระดับสามเริ่มต้นจนทะลวง ไม่ได้เป็นไปไม่ได้เลย แม้การสนับสนุนจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็สู้ความแข็งแกร่งของตัวเองไม่ได้”
เห็นได้ชัดว่าทั้งสี่คนไม่มีทีท่าจะปล่อยเธอไป
ในดวงตาที่สูญเสียประกายของเย่ปู้หวี่ เหลือเพียงสองคำ ยอมจำนน
การฝึกนรกเป็นเวลาครึ่งเดือนเริ่มต้นขึ้น
ถูกโยนเข้าไปในกองหายนะระดับสี่ทั้งหมด ถูกครูทั้งหลายช่วยกันรุมซ้อม ถูกลูกบอลสายฟ้ากระแทกในห้องแรงโน้มถ่วง ลุยภูเขาไฟ เจอน้ำแข็งกัด
ผู้อำนวยการทั้งสี่ผลัดกันขึ้นเวที เริ่มต้นด้วยท่าไม้ตายเลย ปากก็พูดอะไรประมาณว่า นักเรียนที่รัก พวกเธอต้องปรับตัวให้เข้ากับความรู้สึกที่ถูกกดดันจากพลังระดับสูงตลอดเวลาแบบนี้ แล้วก็วิ่งเข้ามา