“พวกแกก็หน้าด้านเกินไปแล้ว ฮึย!”
เย่ปู้หวี่กอดอกมองโข่วอิ้ง
“เป็นไง เสร็จแล้วหรือยัง?”
โข่วอิ้งพยักหน้า ลากปืนใหญ่ไอออนสามกระบอกที่ยังอุ่น ๆ ออกจากเงา
“วัสดุที่พวกมันให้มามีผลใช้ได้ แม้จะฆ่าไม่ตาย ก็ทำให้พวกมันเปื้อนฝุ่นได้”
เย่ปู้หวี่ชูนิ้วโป้งให้พวกพ้อง ยิ้มอย่างชั่วร้ายมองฝ่ายตรงข้าม
“สำหรับพวกโจรไร้ศีลธรรมแบบพวกแก ไม่มีอะไรต้องพูดมาก กินกระสุนเราก่อน!”
แสงสีขาวจ้าพุ่งจากกระบอกปืน แสงไอออนสามสายที่แสบตาถลาออกไป พุ่งเข้าหาสืออิงและพวกอย่างไม่ปรานี
สืออิงและพวกขมวดคิ้ว ยกมือข้างเดียวตั้งโล่ป้องกัน หลังเสียงระเบิดอื้ออึง พวกเขาก็เงยหน้ามอง ก็เห็นคนขององค์กรฉุดฟ้าพังทลายจากไปนานแล้ว
อิ่นลี่ขมวดคิ้วแน่น ความโกรธที่ถูกหลอกผุดขึ้นมา
“โดนหลอกเข้าแล้ว พวกมันไม่ได้ตั้งใจสู้ตายกับเรา ตามหา!”
ไม่ใช่แค่คนที่อยู่ในเหตุการณ์ที่งงไปหมด โลกภายนอกก็ฮือฮากันใหญ่
“ทำไมอีก? วิ่งหนีแล้ว?”
“ทำท่าจะชนะแน่ ๆ แล้วก็วิ่งหนี?”
คนกลุ่มนั้นเหมือนนักพนันม้าที่มองม้าตัวเก่งที่ตัวเองทายไว้วิ่งนำห่างตลอด แล้วอยู่ ๆ ก็เร่งความเร็วพุ่งออกนอกสนามตอนเข้าโค้ง
ทำให้คนโมโหจนกัดฟันกรอด อยากจะวิ่งเข้าไปเตะเจ้าตัวที่วิ่งผิดที่กลับมา
ในปราสาท เจ้าปลาวาฬน้อยทนหัวเราะไม่ไหว มันเห็นชัดเจน ตอนที่กระสุนปืนพุ่งออกไป เย่ปู้หวี่เปลี่ยนร่างเป็นคนขี้ขลาดในพริบตา พลางพูดว่าเจ้าสิ่งนั้นกำลังจะออกมา พลางตะโกนว่าหนีแล้วหนีแล้ว ผลักเพื่อนร่วมทีมถอยออกมาอย่างเด็ดขาด