เย่ปู้หวี่เชี่ยวชาญศิลปะการชมเชย ยกนิ้วโป้งให้: "สมเป็นเธอจริงๆ หลังที่มั่นคงของทีมฉุดฟ้าพังทลาย"
"ว่าแต่ ตอนเจอกับผู้ควบคุมความรู้สึกเมื่อกี้ นายสัมผัสกลิ่นหายนะได้ไหม"
โหลวกวานซานครุ่นคิด: "ไม่กี่วินาที และกลิ่นแรงมาก ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตั้งแต่มันออกจากเครื่องควบคุมอุณหภูมิ กลิ่นของมันก็ไม่เคยขาดหาย"
เย่ปู้หวี่นึกย้อนถึงฉากตอนนั้น ผู้ควบคุมความรู้สึก ทิ้งชื่อของมันไว้อย่างอวดดี แต่กลับหนีอย่างไม่ลังเล
นิสัยและการกระทำค่อนข้างขัดแย้งกัน นับเป็นข้อสงสัยได้
จากข้อสงสัยนี้ลองเดาต่อไป การหนีของอีกฝ่ายเหมือนเป็นกลยุทธ์มากกว่า สิ่งที่ทำให้หายนะทำแบบนี้ ไม่พ้นไม่กี่สาเหตุ
มีแผนการที่ลึกกว่า ยังไม่ถึงเวลาเปิดไพ่
สู้ไม่ได้ แต่จากน้ำเสียงที่มั่นใจแบบนั้น ความเป็นไปได้ที่สู้ไม่ได้มีอย่างเดียว นั่นคือสิ่งที่เห็นไม่ใช่ร่างจริง
อีกความเป็นไปได้ เพื่อซ่อนบางอย่าง
เย่ปู้หวี่ตั้งข้อสันนิษฐานอย่างกล้าหาญ: "โหลวกวานซาน นายว่ามีความเป็นไปได้ไหม มันไม่ได้กลัวผู้อาวุโสไป๋จ้าวและเซว่ชิง แต่กำลังรีบซ่อนจุดอ่อนของตัวเอง
เช่น...แค่สิงอยู่กับวัตถุบางอย่างเท่านั้น ถึงจะกลบกลิ่นของตัวเองได้"
"เก็บข้อสันนิษฐานนี้ไว้ก่อน" โหลวกวานซานตั้งคำถามใหม่: "ฉันสงสัยว่า ทำไมก่อนหน้านี้ฉันถึงสัมผัสได้แค่ชั่วขณะเดียว แล้วก็หายไป"