นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลย
คลังสินค้าใช้งานไม่ได้แล้ว ทรัพยากรเพียงครึ่งเดียวถูกพลังหายนะกัดกร่อน กลายเป็นสิ่งที่น่าพิศมัย อีกครึ่งหนึ่งยังปกติดี
จากสถานการณ์ปัจจุบันคาดเดาได้ว่า ผู้ควบคุมความรู้สึกตนนี้อยู่ที่นี่มานานไม่มากนัก ประกอบกับตอนที่โหลวกวานซานขนส่งเสบียง มีบางส่วนดี บางส่วนมีปัญหา ซึ่งผิดปกติ
ที่ไม่ใช่ทหารทุกนายได้รับอาหารผิดปกติ ก็นับว่าโชคดีในความโชคร้าย
“แนวหน้ายังไม่ถูกปนเปื้อนทั้งหมด ถ้ากำจัดพลังกัดกร่อนจากอาหารได้ทัน ก็จะไม่เกิดการสูญเสียครั้งใหญ่”
เย่ปู้หวี่ชี้ขึ้นไปบนเวหาเบื้องบน
“ตอนฉันมานี่ ฉันสั่งการให้ศาสตราจารย์ต้าดาไว้เป็นพิเศษ เขาจะพานักปราชญ์สายรักษามาสนับสนุน เสบียงที่สมาคมนักปราชญ์นำมาก็ประคองไปได้อีกระยะหนึ่ง
ในยามสงคราม เสบียงต้องมาก่อน หากไม่มีเสบียงสนับสนุน ก็แพ้ไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่ด้วยการสนับสนุนของสมาคมนักปราชญ์ ปัญหาการขาดแคลนเสบียงก็แก้ไปได้เกินครึ่ง สถานการณ์ทรงตัวได้ จะไม่เกิดเหตุขาดเสบียงจนหมดกระสุน หลังจากนั้นก็รีบขอเติมเสบียงเพิ่มเติมได้
ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำที่สุด คือหาทางจับตัวการเบื้องหลังให้ได้ ให้รู้ว่าศัตรูคือใคร เป้าหมายและแผนการคืออะไร”
เย่ปู้หวี่ค่อย ๆ ไล่เรียงเส้นข้อมูลอันซับซ้อน เพื่อค้นหาเบาะแสเป้าหมาย
โหลวกวานซานเสนอความคิดเห็น: “บางทีอาจเริ่มจากคนที่เคยเข้าคลังสินค้า สิ่งที่เรียกว่าผู้ควบคุมความรูสึกนั่น หากมันเข้าคลังสินค้า ต้องทิ้งร่องรอยไว้แน่นอน”