มั่วเยว่กุมหัวด้วยความเจ็บปวด
"อย่าเทศน์เลยเถอะท่านผู้เฒ่า โดนกระแทกใจมาพอแล้ว ยังจะมาถลึงเกลือใส่แผลอีกหรือไง"
เฮ่อชวนส่ายหัว: "หนูน้อย นี่มันเรียกว่าการทบทวนหลังศึกอย่างมีเหตุผลต่างหากล่ะ"
แต่ยิ่งทบทวนก็ยิ่งรู้สึกว่าสู้ไม่ได้
การเอาพลังของศัตรูมาสู้กลับของเย่ปู้หวี่ถือเป็นหมากที่เฉียบขาดจริง ๆ แก้ปัญหาที่พวกเขามีคนน้อยกว่าสู้คนมากได้อย่างสมบูรณ์แบบ ผู้เข้าแข่งขันที่รวมตัวกันส่วนใหญ่ถูกกวาดล้างไปในระลอกเดียว
คนที่เหลืออยู่ในสนามแทบนับนิ้วได้ ตามหลักแล้ว แค่รอให้พลังของทีมขอบฟ้าหมดลง แล้วไล่เก็บคนที่เหลือทีละคน ผลแห่งชัยชนะก็ตกอยู่ในกำมือแล้ว
แต่พวกเขายังมีข้อสงสัยเกี่ยวกับสถานการณ์ในสนาม
โหลวกวานซานกับซูอูเว่ยรับช่วงต่อสู้กับทีมขอบฟ้า ต้นทุนบังคับถูกเย่ปู้หวี่เรียกคืนไปแล้ว ทีมขอบฟ้าลงได้อีกมากสุดแค่สองดาบ แต่ทำไม...
เย่ปู้หวี่ไม่ให้อีกสามคนลงร่วมรบล่ะ?
"มู่ปิงเกอกับหว่านหลาน ทำไมไม่ร่วมปิดล้อมทีมขอบฟ้าล่ะ?"
มั่วเยว่ขมวดคิ้ว: "เฮ้อ... ฉันรู้สึกเหมือนเราลืมอะไรบางอย่างไป"
ใจกลางการต่อสู้ ตอนนี้กลายเป็นเวทีของสองทีมไปแล้ว
หลังจากเห็นเย่ปู้หวี่ใช้การโจมตีของพวกเขาสับคนกลุ่มหนึ่งปลิว ทีมขอบฟ้าอยากจะด่าให้หายแค้น
ให้ตายเถอะ เอาการโจมตีของเราไปฟันพันธมิตรของเรา ยังจะทำตัวไม่เป็นคนได้อีกเหรอ!
กวนเสี่ยวเหมยโกรธจนหัวเราะ นึกว่าพวกเขาเป็นคลังวิชารึไง มาฉกไปได้กำมือหนึ่งแล้วก็หนี