ท่ามกลางแสงไฟนั้น สิ่งมีชีวิตที่ดิ้นรนตะเกียกตะกายจ้องมองซูอูเว่ยด้วยความเคียดแค้น แล้วส่งคำสาปแช่งที่เต็มไปด้วยพิษสงออกมา
"พวกแกจะต้องตายอย่างไม่เป็นผาเป็นดีแน่ โลกปัจจุบันไม่มีอนาคต สุดท้ายพวกแกก็จะกลายเป็นเหมือนพวกเรา กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน ทนทุกข์ทรมานชั่วนิรันดร์!"
ซูอูเว่ยยิ้มเย็นหยัน กำมือทั้งห้าแน่น บดขยี้ชีวิตของอีกฝ่าย เปลวไฟดับลง ซากวัสดุร่วงหล่นลงพื้น กลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้าของซูอูเว่ย
เขามองดูวัสดุใต้เท้า แต่กลับไม่มีทีท่าจะเก็บขึ้นมาแม้แต่น้อย หันหลังเดินจากไปอย่างสง่างาม
"คนที่จะไม่มีวันสงบสุขชั่วนิรันดร์ มีเพียงพวกแกเท่านั้น"
อีกด้านหนึ่ง มู่ปิงเกอเล็งเป้าไปที่นักบวชชั้นสูงได้อย่างแม่นยำ หลังจากจัดการสิ่งมีชีวิตที่ได้รับพรไปได้อย่างรวดเร็ว ก็เดินตรงไปหานักบวชชั้นสูง
นักบวชชั้นสูงสัมผัสได้ว่ามันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนตรงหน้าเลย อีกฝ่ายมีเพียงขั้นห้าเท่านั้น แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นช่างรุนแรงเหลือเกิน
"คนของโลกปัจจุบัน เคยเป็นมนุษย์เหมือนกันแท้ ๆ ตอนนี้กลับจะทำลายล้างพวกเราถึงเพียงนี้เลยหรือ?"
"พวกเราก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ในสภาพแบบนี้ พวกเราก็ไม่อยากตกอยู่ใต้การกดขี่ของภัยพิบัติ ทำไมพวกแกถึงได้มีชีวิตอยู่ได้อย่างสง่างามในฐานะมนุษย์ แต่พวกเรากลับต้องตกต่ำลงถึงขนาดนี้"
"ตอนแรกพวกเราก็แค่อยากมีชีวิตอยู่เท่านั้น จำเป็นต้องตายถึงขนาดนี้เลยหรือไง?!"
ยังพูดไม่ทันจบ แส้ยาวก็ฟาดลงบนใบหน้ามันอย่างกะทันหัน ใบหน้าของมู่ปิงเกอไม่มีความรู้สึกใด ๆ เลื่อนลอย มีเพียงความสงสัยเล็กน้อย