“สมแล้วที่ไม่ควรคาดหวังอะไรกับสวนสนุกแห่งนี้ แล้วเกมเป่ายิ้งฉุบอยู่ที่ไหนล่ะ?”
ตัวตลกบิดจมูกสีแดงของตนเองเล็กน้อย เฟืองเริ่มหมุน บนสนามที่เคลื่อนย้ายและเปลี่ยนรูปร่างได้มีตัวตลกโผล่ขึ้นมาทีละตัว ก่อนจะกวัดแกว่งแขนราวกับเครื่องจักร
“ค้อน กรรไกร กระดาษ!”
ว่านหลานราวกับมองเห็นภาพตุ๊กตากระเด้งใส่หน้าในทันที
“ข้ายอมแล้ว”
ชายลิ้นยาวกอดอกหัวเราะหึ ๆ “เป็นอะไร กลัวแล้วหรือ?”
ว่านหลานกลอกตาใส่ “เจ้าไม่พูดก็ไม่มีใครคิดว่าเจ้าเป็นใบ้หรอก”
ตัวตลกแนะนำด้วยรอยยิ้มว่า “ตัวตลกจะเด้งออกมาเป็นระยะ ๆ เพื่อเล่นเป่ายิ้งฉุบกับทุกคน ตามผลแพ้ชนะจะมอบจมูกสีแดงที่มีเอฟเฟกต์แตกต่างกัน บ้างก็เพิ่มความเร็ว บ้างก็ดีดตัว และยังมีแม้กระทั่งระเบิด
ทุกคนสามารถใช้จมูกสีแดงเหล่านี้ได้ตามใจ เพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเองนะ”
ชายลิ้นยาวมองไปยังคนทั้งหลายแล้วแสยะปาก
“ข้าบอกแล้วว่า ที่นี่กฎห้ามต่อสู้แทบไม่ต่างอะไรจากไม่มีอยู่จริง หากอีกเดี๋ยวพวกเจ้าถูกข้าฆ่าตายในเกม ก็ยังถือว่าเป็นไปตามกฎของเกมอยู่ดี”
เย่ปู้หวี่มองตัวตลก “ในเกมสามารถลงมืออย่างเปิดเผยได้หรือ?”
ตัวตลกส่ายหน้าและกล่าวอย่างมีนัยว่า “ห้ามต่อสู้กันอย่างเปิดเผย นั่นคือกฎของสวนสนุก”
“จิ๊ ลงมือภายใต้กฎก็ไม่นับสินะ เท่ากับไม่มีกฎจริง ๆ ด้วย” ว่านหลานขยับไหล่ ดวงตากำลังสะสมพายุรุนแรงสีคราม “แต่ในทำนองเดียวกัน หากฆ่าเจ้าได้ภายใต้กฎ ก็ย่อมทำได้เหมือนกัน”
นางขวางหูขวางตาเจ้าหมอนี่มานานแล้ว ในเมื่อบัดนี้สามารถฆ่าเขาได้ เหตุใดต้องเก็บไว้ให้รกสายตาภายหลังด้วย